Меҳру сеҳри шеър

Биёмад то дар он хайма баногоҳ,
Ки Моҳастӣ дар он ҷо буд бо моҳ.

Шоира худ тахаллусашро ба чанд шакл овардааст:

Ҳамдаме дилсўзтар набвад Маҳастиро чу шамъ,
Худ бибояд ашк резад дар азои хештан.

(Ин ҷо Маҳастӣ ҳам хондан мумкин аст, Меҳастӣ ҳам.)

Маҳситиро каломи шевоят
Роҳати ҷисми нотавон бахшид.

Ва ё:

Ман Маҳситиям, аз ҳама хубон шуда тоқ…

Ё:

Гў дар сари раҳ Маҳситиро дида буданд.

(Дар ин се мисол тахаллуси шоираро метавон ба ду шакл – Маҳситиву Меҳситӣ хонд.) Ҳаким Низомӣ низ зимни баёни ҳоли хеш ва шикоят ба султони замон дар «Хусраву Ширин» аз шоираи машҳури ҳамдавронаш ёд меорад:

Ситиву Маҳситиро дар ғазалҳо
Шабе сад ганҷ бахшӣ бар масалҳо.

Дар ин байт низ тахаллусро ба ду навъ – Маҳситӣ ва
Меҳситӣ хондан мумкин аст, вале ҳодисаи дигар аз эҳтимол дур нест: шоирон дар ҳар замон ба тақозои вазну
қофия калимаҳоро шикаставу дигаргун мекарданд ва шояд