Меҳру сеҳри шеър

Бўе магар рабудаанд аз чини зулфи мо,
К-ин қадр шўху дилбаранду шавқофаранд.

---

Чун нигаҳ кардӣ, буто, боре ба пинҳонӣ маро,
Дину дил аз даст шуд якраҳ ба осонӣ маро.
То шунидам як сухан аз ту, ҳамоно лутф буд,
Гуфтам, ин давлат мудомам бод арзонӣ маро!

Гумони солим он аст, ки шоири рубоии бисёр равони дувум метавонист пораи аввалро низ аз лиҳози баён хеле равонтару рўшантар бигўяд. Дар мисраи охири пораи дувум бояд «мудоман» бошад, вагарна ифода ғалат аст.

4. Маҳастӣ

Маҳастӣ шоираест, ки зимни ашъори боқимонда ва ривояту қиссаҳо перомуни ҳаёту эҷодаш як шахси бомаърифату зариф ва суханвари ҳозирҷавобу ҷасур буданашро муайян кардан душвор нест.
Маъхазҳо номи аслиашро гоҳе Мўниса, гоҳе Манижа ва соли таваллудашро 1098 зикр кардаанд. Падараш, ки дар Хуҷанд фақеҳ будааст, натанҳо илмҳои маъмули замон, балки дар ҳамон муҳит ҳунарҳои рақсу суруд ва чангу удро ба духтараш омўзондааст, ки далели рўшанфикриву рўшандилии ўст.
Дар бораи тахаллуси шоира се фарзия ҳаст: гурўҳи аввал онро «маҳ астӣ!» маънидод мекунанд, гурўҳи дуюм – «меҳ астӣ!» (гўё шоҳ дар айни шавқу ҳаяҷон чунин хитобидааст) ва гурўҳи сеюм – Меҳситӣ (бонуи волоқадр).
Шайх Аттор дар боби «Ҳикояти Султон Санҷар ва Маҳастӣ»-и «Илоҳинома»-аш овардааст:

Дабира, он Маҳастӣ покҷавҳар,
Муқарраб буд пеши тахти Санҷар,