Садаф сар такон дод, аз ин пешниҳод хушаш омад, чеҳрааш каме кушода шуд ва бо аҷала ба сўйи роҳи калон рафт, то бароямон мошин пайдо кунад. Ман эҳсоси заъф мекардам, баданам ҳанўз нерўе суроғ надошт ва роҳ рафтан бароям сахт буд. Худро ба ҳамон болопўши мардона печидаму дар такси паҳлўи Садаф нишастам.
Аз мошин дар назди як бинои қадимӣ пиёда шудем.
Ҳамон гунае буд, ки Садаф тасвир мекард: дари мустаҳками бедарз, деворҳои баланд, садои марди ношинос бо пурсишҳои «кӣ ҳастеду чӣ мехоҳед». Садаф гуфт:
– Асалро садо кунед, бемор овардам.
Дари ба он бузургӣ чархҳои кўчакашро ба самти чап ҳаракат дод ва тадриҷан дар дохили девор нопадид шуд.
Рў ба рўям зани ҷавонеро дидам бо чеҳраи боз ва лабханди бо чашмони хоболудаш носозгор. Ҳадс задам, ки Асали таърифӣ ҳамин аст. Садаф борониро бо аҷала аз танам берун овард, Асал қадаме пеш гузошт ва хилъати махмалии шабеҳи либоси зимистонии духтурҳои бемористонро аз тани худ берун оварду рўйи шонаҳоям андохт.
Дари оҳанин аз девор ба тарафи рост хазид, ба пушт нигоҳ кардам, то Садафро бубинам, ў дасташро такон доду бесадо худоҳофизӣ кард, сипас, ҳайкали наҳифаш пушти он дари бузург нопадид шуд. Намехостам аз Садаф ҷудо шавам, дар ин чанд рўз бо ў одат кардам, зани содиқ, наҷиб ва шуҷоъе буд, шуғлу моҳонаашро фидои наҷоти ман кард, ҳамеша барояш дуо мекунам.

Асал як зани сисолаи нозукандому сафедпўст буд, бо
чашмони рўшани обӣ ва мўйҳои бўр, гўё тору пудашро аз
нахҳои шаффоф танида буданд. Риштарагҳои кабуди ҷабину гардан ва зери чашмонаш пўсти сураташро обиранг нишон медод.