Як духтари қадпастаки лоғарандом буд, на зебо ва на зишт, хеле ҷавон, шояд аз ман ду ё се сол бузургтар.
Дастҳое дошт бо ангуштҳои борику устухонӣ, шабеҳи дасти як наврас. Чеҳрааш борик буду гунаҳояш баланд, пешониаш васеъ ва биниву чонаву лабу даҳонаш нафису нозук, ба ҷуз чашмҳои калони хуморӣ, ки ўро хаставу хоболўд нишон медод. Хеле кам суҳбат мекард, беҳтар аст бигўям, аслан ҳарф намезад, ба истиснои пурсишҳои маъмулӣ, ҳангоми санҷидани фишор ё ҳарорати баданам.
Намедонам нисбат ба ман чӣ эҳсос дошт, аз чеҳраи беҳисси ў ба ҷуз инзиво ва беҳолӣ чизе хонда намешуд.
Сарамро оҳиста ба сўйи рўшноии офтоб баргардондам, ки нурҳояш аз панҷараи кўчаки гардолуд ба ин утоқи сард ворид мешуд. Хона аҷиб ба назар меомад, гўё онро меъмори навшогирд тарроҳӣ карда буд.
Ҳуҷра бо сақфи пастаки чўбӣ, фарши гилини ноҳамвор, деворҳои рангпаридаи сард ва бўйи рутубат, як макони матрукаро мемонд. Пойизи он сол сарду бебориш омада буд, агарчи офтоб медурахшид, аммо дигар гармие надошт. Бод аз кўҳҳои атроф бўйи барф меовард, гўё табиат як фаслро ҳазф карда, билофосила аз тобистон ба зимистон мегузашт.
Ваҳшатноктарин рўзҳоро дар ин утоқ ҳафтаи аввал сипарӣ кардам. Аз таби баланд месўхтам, аз дарди ҷонкоҳ ба худ мепечидам ва зери бори як кўрпаи бузург, ки мисли ҳамин ҳуҷра бўйи заҳ медод ва пахтааш аз кўҳнагӣ шабеҳи санг сахт шуда буд, аз сардӣ меларзидам. Парастор ҳар саҳар аз хона берун мешуд ва наздики бегоҳ бармегашт.
Дари ҳуҷраро ҳамеша боз мегузошт, дуруст ҳам мекард, ҳавои берун гармтар аз ин утоқ буд.
Таъсири мусаккин дар давоми рўз коҳиш меёфт ва ман аз дард гўшаи болопўшро гоз мегирифтам. Ман дар ин хона танҳо набудам, гоҳо аз дари боз сагеро медидам, пиру хаста, вале бовиқор, гўиё ў молики ин макони матрука буд.