Рўзи аввал маро аз дур назора кард, рўзи дуюм наздиктар омад ва бо дилсўзӣ ба ман хира шуд, хаёлам он шабу рўз ҳеҷ кас дарди маро ба андозаи ин саг эҳсос намекард.
Сурате дошт пур аз ожангҳои амиқ, чашмони хамида ва гунаҳои рўйи чонааш овезон. Азбас ношуставу хоколуд буд, ранги пўсташро намешуд мушаххас кард. Шабеҳи солмандон аз саҳар то бегоҳ ҳавлиро ба думболи масири офтоб давр мезад, ҳар ҷо панҷаи офтоб медурахшид, онҷо дароз мекашид ва сар ба сукут мерафт. Гоҳ дар байни ҳавлӣ мехобид, гоҳ дар долон, ҳамеша ҷоеро интихоб мекард, ки ман дар мадди назараш бошам. Косааш ғизое надошт, аммо фукаш дар осмон буд, мисле ки шаб кабоб хўрдааст. Гоҳо ба остонаи дар наздик меомад, луоби часпаке аз гўшаи лабонаш ғоз медоду ба замин мечакид. Бо худ мегуфтам: «шояд гурусна бошад». Пораи нон ё гўшти овардаи парасторро ба сўяш ҳаво медодам, аммо аз ҷой такон намехўрд, аз ғизо рўй метофт, бо ин чашми сер мегуфтӣ гўё аз зоти ашрофҳо бошад. Духтараки парасторро мешинохт, аммо аз хушҳолӣ ба сўяш ҳаллос намезад. Эҳтимол танҳоияшро дўст медошт, ё шояд пирӣ ўро бениёз карда буд ва зарурате надошт барои ғизо кафшҳои соҳибашро лес бизанад.
Хонаи сард ба ҷисми маризи ман созгор набуд, саҳаргоҳон ҳавр аз даҳонам берун меомад ва аз ҳар бархўрд бо болопўши сангин ба танам раъша медамид. Шошадонам варам мекард, баланд нолиш мекардам то парастор бедор шаваду маро то сатили гўшаи ҳуҷра бубарад ва баъд мусаккин тазриқ кунад. Мехостам соатҳо беҳушу беёд бихобам.