Дар охирин акси даврони наврасиаш он чашмҳо гўиё дигар моли Санам набуданд.
Найсон аз шиддати ҳаяҷон оби даҳонашро қурт дод ва хам шуду бистари модарашро ламс кард, дохили рўболиштиро санҷид, дастонашро зери тушак фурў кард ва бару баландии тахти хобро ваҷаб ба ваҷаб тай зад.
Панҷаҳошро як-як ба рахти кўрпаҳои канори ҷевон фурў кард, аммо ончиро, ки ба думболаш мегашт, намеёфт.
Танҳо ҷевони китоб боқӣ монда буд. Монанди касе, ки охирин шонси бурдро имтиҳон мекунад, беҳолу бемадор ба самти ҷевони китобҳо рафт.
Ҷустуҷўи китобҳои радифи аввал натиҷае надод, Найсон хашмгин шуд ва чанд китоби радифи дувумро ба замин парт кард. Покети сафедро билофосила дид, нома аз миёни саҳафоти китоби ғафси «Хирургия» берун омад. Бо дидани ин нома аз ҳаяҷон дастпоча шуд.
– Найсон?
Садои хоҳараш Борон, ки бо нармтарин оҳанг аз гулўи ў берун меомад, наздик буд Найсонро заҳракаф кунад. Ў аз тарс мисли девонаҳо ҷиғ кашиду ба гўшаи дигари утоқ паноҳ бурд.
– Найсон, ин манам Борон, натарс, фақат хостам бидонам чӣ ҳол дорӣ. Аз ин утоқ сару садоҳое ба гўш мерасид, ростӣ, каме нигарон шудем, ҳолат хуб аст?
Найсон ҳарфҳои хоҳарашро намешунид, нигоҳи ҳаросонаш аз номаи сарбаста канда намешуд. Борон нигоҳи хоҳарашро думбол карду чашмаш ба покети сафед афтид.
Найсон қадаме ба пеш гузошт, аммо хоҳараш пешдастӣ карду номаро аз байни китоби нимабоз чобукона бардошт ва ақабнокӣ ба тарафи даромадгоҳ рафт.