Ин сафари умедворӣ кошонаи дили ҷавонро мунаввар мекард. Хаёлаш сари табибони ғайбӣ гиреҳ буд. Инсон дар вартаи ноумедӣ ҳатто ба хас умед мебандад, чунонки Убайдулло ба роҳи дур. Бошпад, ки аз он тараф бе мададгор сиҳатманд биояд, падар ба аҳли деҳа тӯйи калон медиҳад, ормони модар мешканад. Ва худ ҷомаи мушкил заъфари пӯшидаву миёнашро баста, тӯқии гулдӯзӣ ба сар— шоҳбачаи ростина менамояд! — хурду калонро ҳайрамақдам мегӯяд. Дар нигоҳҳо осуда, вале талотуми вучудашро ҳисоб гум буд.

Эҳе, ҷавонро аз вақти бепитаҳо хоб аз чашмон парида буд. Шукри лутфу эҳсони парвардигор, ки Насрулло то дами субҳ ӯро бо ҳандаву шӯхӣ ба гап гирифт. Ҳамон шаб дили падар ҳам нашуд сӯҳбати ошноёнро барканад, зеро муддате ҳамдигариро намедиданд.

Мурғи фӯлодин ба фазо бол кушод. Аввал нарм-нарм таккон хӯрд, сипас, ғайри шуввосу пичир-пичири мусофирон чизе намешунид. Мегуфтӣ тайера оромасту фақат шамол хуштак мекашад. Чарогаки думболи ин мурғи ҳаво милт-милт медурахшад, чашмак мезанад.

Ҷавони маъюб, ки болои кати латтагини наздик ба дар дароз мехобид. Раҳи дарозро ба думи парасути хаёл микроз мезад. «Оё Рӯшангул то ахир ба ӯ вафо мепарварад?» Чаро ӯро якбора дӯст дошт? Ҳеч бовар намекард, ки ба гуселаш мебарояд. Бале, омад, аз дур назар афканд. Як духтараи пурмеҳр аст.

Аз кай ба ӯ духтар ошиқи зор шуд?

...Тобистоне синфҳои болоиро ба мавзеи Фархор даҳрӯза пахтачинӣ бурданд.

Марди логараки офтобхӯрдае ҷӯя тақсим мекард. Ба Убайдулло низ ҷӯя расид. Канортар духтаре пахта мечид. Ҷавон то ҳамёза кашиду пешдоман баст, ки духтар хеле пеш рафта буд. Баҳавсала дудаста пахта мечид, то аз шарикдарсаш пеш бизарад. Духтар ба атроф эътибор надода, башавқ мегундошт. Убайдулло дар ахири ҷӯя ӯро дарёб кард ва тасодуф нигоҳаш ба чоқи гиребони Рӯшангул афтода, дилаш гум зад. Духтари башарм нигоҳашро гурезонд, вале ба гунаҳош сурхӣ давид.

Дар гардиши навбатӣ ба Убайдулло боз аз паҳлӯи духтар ҷӯя расид. Ин дафъа кӯшид барбабараш ҳаракат бикунад. Яке буд овози духтар баланд не, шикебо паҳн гардид: