Тезу тунд омада, ким-чиҳо мехосту мефармуд. Ҳадди нафаре, ки хоҳишашро ба ҷой намеовард. Бо таёқ ба гарданаш мефуровард. Ангуштони пойҳояшро сармо задаву ба фасодӣ печида, нӯк-нӯки чандеашро дар шифохонаҳо бурида партофтаанд. Хонаводаро меранҷонид. Лекин ба Убайдулло сари кор намегирифт, дӯсташ медошт. Агар ду сар кандаш медоданд, якеашро барои ӯ меовард. Набера ба бобо арҷ мегузошт.

Падару писар ба сафар омодагӣ медиданд. Даводав дошт Ҳикмат. Нишонии шифохонаи Маскавшаҳрро амиқ ҷӯста, аз фурӯшгоҳи шаҳрӣ чипта ва барои падар аз бозор шиму пиҷчаки ба таъбире чор кас медидагӣ харид. Попӯши киблагоҳам зеби шаҳри калон не гуфта наваш овард. Падар Ҳикматро хоҳиш кард, ки ақл дорад ё не? О, пасандозро харҷ намуд, пагоҳ дар мулки ғарибӣ ба ҷигарбандаш доруворӣ лозим аст, боз ҳарду чӣ мехӯранд. Писари калонӣ посух гуфт, ки духтур ҳам ба афту андомат нигоҳ карда гап мезанад. Ӯ муттаҳами мову ту нест, ки ҳар зайл бихоҳем, ба ҳузураш бидароем. Қорафтода ҳукми хизматгора дорад. Инсон аз ҳама ҷиҳат ва дар ҳама ҳолат бояистӣ зебо бошад. Хоса, тафаккури мардуми шаҳрҳои мутамаддин бағоят дигар аст.

Ҷавони маҷрӯҳ аз хушнудӣ болу пар бароварда буд. Соат мешуморид, ки то фардо чӣ фосила мондааст. Пурсуҷӯи ҳамсояҳо ба дилаш рӯшанак мезад. Вучудаш мисли боғ мешукуфт, ки ба аслӣ қадим меояд. Ва минбаъд қадамашро дар зиндагӣ дониста мемонад. Офаридгор бо ломакон буданаш бузург аст. Пешомади Убайдулло барои зоти воҳид аз об рӯшан буд. Инсон як ҷузъе аз ин бузургиҳои табиат бошад ҳам, бо иҷофаи донишмандиву дурандешиҳо дар олами беҳудуд ҳама чизро намедонад. «Ҳама чизро ҳамагон медонанд, ҳамагон ҳанӯз аз модар ба дунё наомадаанд», — ҳикмат мехонад ба гӯши бемор аз номи ҳакиме.

Шаби пеш аз парвоз падару писар чизу чорашонро ба борҳалтае андохтанд. Хешу табор даври ҳам омада, иддае ба чебаки падари ғамбемор муддаке мехастанд. Мӯйсафедон дилпур мегуфтанд, ки табибҳои маскавӣ ба амри парвардигор бачаро сип-сиҳат карда, ба ин тараф гуселаш менамоянд. Ҳини хайру манзур ишон ба сафаракиҳо роҳи сафед хостанд.