БОҒБОН ВА ОРОМИИ РӮЗ
Дар як деҳаи зебое боғбони пиру доное зиндагӣ мекард. Ӯ дар боғаш гулҳои нодир ва дарахтони мевадор парвариш мекард. Ҳамаи сокинони деҳа ҳайрон буданд, ки чаро гулҳои боғбон ҳамеша аз ҳама зеботару тобонтар ва меваҳояш ширинтаранд.
Рӯзи якшанбе, ки ҳаво офтобӣ ва ором буд, ҷавоне аз ҳамсоягӣ ба боғи ӯ омад. Ӯ дид, ки боғбон бар хилофи дигарон кор намекунад, балки дар зери сояи дарахти бед дар курсии чӯбӣ нишаста, ба бозӣ кардани занбӯрҳо ва ҳаракати абрҳо нигоҳ карда истодааст.
Ҷавон бо табассум пурсид:
— Эй боғбон омода, имрӯз якшанбе аст, ҳама дар талоши корҳои рӯҳафтода ё пайи тиҷорату саргармианд. Чаро ту ҳеҷ коре намекунӣ ва танҳо нишастаӣ? Магар ту мехоҳӣ вақти худро беҳуда гузаронӣ?
Боғбон табассум кард, пиёлаи чойи алафҳои хушбӯйро ба ҷавон дароз кард ва гуфт:
— Бинишин, писарам. Ин чойро нӯш ва ба гирду атроф назар кун. Ту фикр мекунӣ, ки ман ҳеҷ коре намекунам? Вале, ҳоло ҳамин тавр аст, аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳар як инсон, растанӣ ва дарахт гоҳ-гоҳ ба оромӣ ва танаффус ниёз доранд.
Ҷавон бо ҳайрат пурсид:
— Магар растаниҳо ҳам истироҳат мекунанд?
Боғбон сар ҷунбонд ва гуфт:
— Албатта. Агар замин ҳамеша шӯрида шавад ва ба он бефосила тухму моддаи ғизоӣ андозанд, он хаста мешавад. Агар ту хоҳӣ, ки гулҳо ҳамеша сабзу зебо бошанд, бояд ба онҳо иҷозат деҳ, ки гоҳе дар хомӯшӣ қувва ҷамъ кунанд. Ин рӯзи оромӣ ва дамгирӣ барои инсон ҳам ҳамин тавр аст. Шахсе, ки ҳеҷ гоҳ намеистод ва истироҳат намекунад, мисли оби дар кӯзаи шикаста аст — қувва ва тароваташ зуд тамом мешавад. Оромии рӯзи якшанбе — ин бекористӣ нест, балки ҷамъ овардани рӯшноӣ ва гармӣ барои ҳафтаи оянда аст.
Ҷавон суханони пири доноро шунида, хомӯш монд ва фаҳмид, ки баъзан бузургтарин кор дар ин рӯзи ором — ин ба роҳи худ, ба қалби худ ва ба табиат гӯш додан аст.
ПАНДИ ҚИССА: истироҳат ва оромӣ дар рӯзҳои дамгирӣ заифӣ нест, балки заминаи асосӣ барои рушд, таровати рӯҳ ва нерӯи тоза гирифтан барои корҳои минбаъда аст.
Рӯзи якшанбеи Шумо орому осуда ва пур аз баракат бошад!




