Зеҳн

СЕ СУРАТ ВА ПАНДИ САЙЁҲ

ЗЕ
Зеҳн31 октябри 2026 · 4 дақиқа хондан

Рӯзе зане аз рӯйи шӯхиву зарофат ба марди сайёҳе, ки кишварҳои зиёдеро дида ва ҷаҳонро саёҳат карда буд, гуфт:

— Эй марди ҷаҳондида! Ту, ки гирди олам гаштаӣ, аз сарзаминҳои гуногун гузаштаӣ ва бо мардумони бисёр ҳамсуҳбат шудаӣ, бигӯ, аз ин ҳама сафарҳо чӣ фоида ба даст овардӣ ва чӣ таҷриба омӯхтӣ?

Сайёҳ посух дод:

— Аз ҳамаи он чизҳое, ки дар сафарҳои худ дидаву шунидаам, ба як қарор расидаам: то зиндаам, ҳаргиз зан намегирам!

Зан бо тааҷҷуб пурсид:

— Чаро чунин қарори аҷиб гирифтаӣ?

Сайёҳ гуфт:

— Рӯзе дар сарзамини Чин ба коргоҳи наққоше даромадам. Дар девори он ҷо се сурати бисёр зебову устодона кашида шуда буд. Он нақшҳо чунон моҳирона офарида шуда буданд, ки дар тамоми сафарҳоям монанди онҳоро надида будам.

Дар сурати аввал марде тасвир шуда буд, ки сарашро хам карда, ба фикри амиқ фурӯ рафта буд. Аз чеҳрааш маълум буд, ки масъалаи бисёр душвореро ҳал кардан мехоҳад.

Дар сурати дуюм марде буд, ки бо як даст риши худро меканду ба бод медод ва бо дасти дигар сангеро ба синааш мезад. Аз чеҳрааш ғаму пушаймонӣ ҳувайдо буд.

Аммо дар сурати сеюм марде тасвир шуда буд, ки аз шодиву хурсандӣ мерақсид. Чеҳрааш пур аз нишоту хушҳолӣ буд, гӯё аз мусибати бузурге раҳо ёфта бошад.

Дар зери ҳар яке аз ин суратҳо бо хатти калону зебо ҷумлае навишта буданд.

Ба зери сурати аввал, ки мард дар андешаи амиқ фурӯ рафта буд, навишта буданд:

«Ин сурати мардест, ки андеша мекунад: зан бигирам ё нагирам?»

Дар зери сурати дуюм, ки мард риши худро меканду санг бар сина мезад, навишта буданд:

«Ин сурати мардест, ки зан гирифтааст ва акнун аз кардаи худ сахт пушаймон аст!»

Ва дар зери сурати сеюм, ки мард аз шодӣ мерақсид, навишта буданд:

«Ин сурати мардест, ки занашро талоқ дода, ба гумони худ аз бало раҳо ёфтааст!»

Сайёҳ суханашро ба поён расонда, гуфт:

— Ман аз он се сурат чунин панд гирифтам, ки беҳтар аст аз аввал ба ин кор даст назанам, то на ба андешаи марди аввал гирифтор шавам, на ба пушаймонии марди дуюм ва на ба ҷудоии марди сеюм!

Панди ҳикоят

Ин ҳикояти танзомез бо шӯхӣ яке аз масъалаҳои муҳими зиндагӣ — интихоби ҳамсар ва масъулияти издивоҷро — ба миён мегузорад.

Се сурат се ҳолати гуногуни инсонро нишон медиҳанд: дудилагӣ пеш аз қарор, пушаймонӣ баъд аз қарор ва шодмонӣ аз раҳоӣ ёфтан аз вазъияти нохуш.

Аммо оё аз дидани се сурат метавон хулоса кард, ки ҳамаи издивоҷҳо бо пушаймонӣ анҷом меёбанд?

Албатта, не!

Сайёҳ ҷаҳонро гашта, таҷрибаҳои зиёде андӯхта буд, вале аз се нақши рӯйи девор дар бораи тамоми зиндагии оилавӣ ҳукм баровард.

Ин худ як дарси дигар аст:

На ҳар касе, ки ҷаҳонро бисёр дидааст, ҳатман ҳама чизро дуруст фаҳмидааст.

Гоҳе инсон аз як воқеаи нохуш, як таҷрибаи талх ё сухани касе дар бораи тамоми мардум хулоса мебарорад.

Агар як дӯсташ дар зиндагии оилавӣ ноком шуда бошад, гумон мекунад, ки ҳамаи издивоҷҳо нокоманд.

Агар як бор ба шахси номуносиб бовар карда бошад, дигар ба ҳеҷ кас эътимод намекунад.

Аммо хирадманд касест, ки миёни таҷрибаи як нафар ва ҳақиқати умумӣ фарқ мегузорад.

Издивоҷ метавонад сарчашмаи муҳаббат, оромиш ва хушбахтӣ бошад, агар зану шавҳар бо эҳтиром, сабр, садоқат ва масъулиятшиносӣ зиндагӣ кунанд.

Ҳамчунин метавонад бо душвориҳо рӯ ба рӯ шавад, агар ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтиром ва муносибати нек вуҷуд надошта бошад.

Аз ин рӯ, набояд аз таҷрибаи чанд нафар дар бораи ҳамаи занон ё ҳамаи мардон ҳукм баровард.

Хулоса

Ин ҳикоят дар зоҳир достони хандаоваре дар бораи издивоҷ аст, аммо аз он метавон дарси муҳимтаре гирифт.

Дар қарорҳои бузурги зиндагӣ на танҳо ба таҷрибаи дигарон, балки ба ақл, дониш ва шароити воқеии худ такя кун.

Аз таҷрибаи мардум ибрат бигир, вале нагузор, ки таҷрибаи талхи дигарон тамоми интихоби зиндагии туро муайян кунад.

Панди асосӣ:

Таҷрибаи як нафар метавонад барои ту дарс бошад, аммо набояд онро қонуни зиндагии ҳамаи одамон шуморӣ.

Зеро зиндагӣ танҳо аз он се сурате, ки сайёҳ дар девор дида буд, иборат нест. Суратҳои дигари он — муҳаббат, вафодорӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва хушбахтӣ — низ вуҷуд доранд.

Мақолаҳои маъмул

ЗЕ
Мақола · 1 сол пеш

Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ

Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар

4
AI
Мақола · 2 сол пеш

Насиҳати Падар

Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва

3
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

Ростгӯи камоли инсонист.

Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст

2
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

МУҚАДАСОТИ МО

Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба

2