ҶАЗОЕ, КИ ИНСОН ЭҲСОС НАМЕКУНАД
Ривоят мекунанд, ки яке аз донишмандони Банӣ Исроил бисёр гуноҳ мекард, вале чун дар зиндагии худ мусибату сахтии ошкоре намедид, гумон мебурд, ки барои гуноҳонаш ҷазое нагирифтааст.
Рӯзе ҳангоми дуо ба даргоҳи Худованд арз кард:
— Парвардигоро! Чӣ қадар гуноҳ кардам, чӣ қадар аз фармони Ту сарпечӣ намудам, аммо Ту маро ҷазо надодӣ!
Дар ривоят омадааст, ки ба ӯ чунин посух расид:
— Чӣ қадар туро ҷазо додам ва ту надонистӣ! Магар ширинии муноҷот бо Худро аз ту нагирифтам?!
Панди ҳикоят
Чӣ посухи кӯтоҳ, вале чӣ қадар такондиҳанда!
Он мард гумон мекард, ки чун танаш солим аст, молаш кам нашудааст ва зиндагияш ором мегузарад, пас ҳеҷ ҷазое надидааст.
Аммо намедонист, ки инсон метавонад аз неъматҳои зоҳирӣ бархӯрдор бошад, вале аз неъматҳои маънавӣ маҳрум гардад.
Гоҳе инсон гуноҳ мекунад ва ҳеҷ мусибати ошкоре ба сараш намеояд. Саломат аст, корҳояш пеш мераванд ва рӯзгораш хуб мегузарад. Вале оҳиста-оҳиста қалбаш аз ёди Худо ғофил мешавад.
Пештар ҳангоми намоз оромиш меёфт, акнун намозро саросема мехонад.
Пештар аз хондани Қуръон лаззат мебурд, акнун барои он вақт намеёбад.
Пештар ҳангоми дуо дилаш нарм мешуд, акнун калимаҳоро ба забон меорад, аммо он эҳсоси пешинаро намеёбад.
Пештар аз гуноҳ пушаймон мешуд, акнун баъзе гуноҳҳоро кори одӣ мешуморад.
Ва аз ҳама нигаронкунанда он аст, ки шояд ин тағйиротро дар худ пай набарад.
Чӣ талафоти бузургтар аз он ки инсон ҳама чиз дошта бошад, вале аз ёди Парвардигораш ғофил гардад?
Ин ҳикоят моро водор мекунад, ки танҳо ба вазъи зоҳирии зиндагии худ нигоҳ накунем, балки гоҳ-гоҳ аз ҳолати қалбамон низ бипурсем:
Оё намозам маро ба Худованд наздиктар мекунад?
Оё ҳангоми тиловати Қуръон дар маънои оятҳо андеша мекунам?
Оё пас аз гуноҳ дилам ба пушаймонӣ ва тавба майл мекунад?
Оё дар миёни машғулиятҳои зиндагӣ барои ёди Худованд вақт ҷудо мекунам?
Албатта, ҳар касе, ки дар ибодат шириниро эҳсос намекунад, ҳатман гирифтори ҷазои илоҳӣ нест. Хастагӣ, ғаму андӯҳ ва дигар ҳолатҳои инсонӣ низ метавонанд ба эҳсосоти мо таъсир расонанд. Аммо ин ривоят ба мо меомӯзад, ки аз ғафлати қалб бепарво набошем.
Худованди Мутаол дар Қуръони Карим мефармояд:
«Огоҳ бошед, ки дилҳо танҳо бо ёди Аллоҳ оромиш меёбанд».
(Сураи Раъд, ояти 28)
Пас, агар дар ибодат сустӣ эҳсос кардӣ, ноумед машав. Ба даргоҳи Худованд бозгард, истиғфор кун ва аз Ӯ қалби бедор ва муҳаббати ибодат бихоҳ.
Зеро дари тавба ва раҳмати Худованд ба рӯйи бандагонаш боз аст.
Хулоса
Ҳар неъмате, ки аз даст меравад, бо чашм дида намешавад. Баъзе аз гаронбаҳотарин неъматҳо дар қалби инсон ҷой доранд.
Инсон метавонад аз даст рафтани молро зуд эҳсос кунад, вале аз кам шудани шавқи ибодат ва ғафлати дилаш дер огоҳ шавад.
Пас, танҳо барои молу саломатӣ дуо макун. Аз Худованд бихоҳ, ки дилатро низ ба ёди Худ зинда нигоҳ дорад.
Парвардигоро! Моро аз ширинии муноҷот бо Худ, аз муҳаббати ибодат ва аз оромии ёди Худ маҳрум магардон. Омин!




