— Ба ман раҳм кун, Хон-Кулуғ! — зорӣ кард рӯбоҳ. — Биё, дӯст мешавем.

— Хоҳари ягонаи ман касали сурхча шудааст. Эй рӯбоҳи сурх, ман барои бурдани дили ту омадам!

— Диламро гиру худамро накуш!

Паҳлавон дили рӯбоҳро гирифта, ҷароҳаташро бо гиёҳҳои шифобахш сиҳат кард.

— Эй рӯбоҳ, ман розӣ, дӯст мешавем, — гуфт ӯ.

Рӯбоҳ аз болои дилаш як қабза мӯӣ канда, ба паҳлавон дод:

— То ман зиндаам, ин пашм мисли барф сафед, ҳамин ки ман мурдам, он абр барин сиёҳ мешавад.

Хон-Кулуғ ба рӯбоҳ тири сиёҳе дода гуфт:

— То ман зиндаам, тир ҳамчун науда чандир, ҳамин ки ман мурдам, он ҳамчун параха хушк мешавад.

Паҳлавон дар роҳ ба чайлаи сиёҳ сар халонд. Кампир дили рӯбоҳи сурхро аз халтаи ӯ гирифта, ба ҷои он дили гӯсфанди хокистаррангро андохта монд.

Хон-Кулуғ ба хона баргашта дид, ки аҳволи хоҳари азизаш тамоман вазнин шудааст. Вай дили гӯсфанди хокистаррангро ба хоҳараш хӯронд. Вай зуд сиҳат шуда, ба по хест.

Хон-Кулуғи паҳлавон ба қаторкӯҳи шашкулладор ба шикор рафт. Занаш Сай-Куу ин дафъа ба сару рӯи Олдин-Оюу ранги зард молид. Паҳлавон аз шикор баргашта дид, ки тамоми бадани хоҳари азизаш чун ранги мис зард шуда, касал хобидааст.

— Олдин-Оюу касали зардча шудааст, — гуфт занаш Сай-Куу. — Агар хоҳӣ, ки хоҳари ягонаат намурад, барои вай пораи санги мисине биёр, ки дар резишгоҳи ҳафт дарёи зард хобидааст, онро ҳафт писаракони зард посбонӣ мекунанд.

Хон-Кулуғ ба ҷое, ки ҳафт дарёи зард якҷоя мешаванд, равон шуд. Сари роҳ ба чайлаи сиёҳ даромад.

— Акнун ба куҷо меравӣ? — пурсид кампир.

— Акнун хоҳарам касали зардча шудааст. Ман барои овардани пораи санги мисине меравам, ки дар резишгоҳи ҳафт дарёи зард буда, онро ҳафт писарбачаҳои зард посбонӣ мекунанд.