— Оҳо, ба назди ин писарбачаҳо рафтан душвор. Онҳо ҷодугаранд, бӯйро аз масофаи хеле дур ҳис мекунанд, — гуфт Олдин-Ҳавои нозанин. — Ман ба онҳо хат менависам, — ва ӯ ба паҳлавон як хат дод, ки ҳаҷмаш як сарчин буд.

Хон-Кулуғ ба он ҷое рафт, ки ҳафт дарёи зард якҷоя мешуданд. Ҳафт писарбачаи зард ба пешвози ӯ баромаданд. Вай мактуби зардро ба пеши онҳо партофт. Онҳо хатро хонда фаҳмиданд, ки ӯро ҷодугардухтар Олдин-Ҳаво ба наздашон фиристодааст. Онҳо хурсандона ҷастухез карда мегуфтанд:

— Ман ба паҳлавон санги мисинро медиҳам!

— Не, ман медиҳам!

Ва онҳо ҳафт пораи санги мисинро оварда ба паҳлавон доданд. Дар бозгашт Хон-Кулуғ ба чайлаи сиёҳ даромад. Олдин-Ҳаво аз халтаи ӯ сангпораҳои мисинро гирифта, ба ҷои онҳо сангпораҳои оддии зардро андохта монд.

Паҳлавон ба оувлаш баргашт. Занаш ӯро аз дур дида гуфт:

— Хон-Кулуғ омада истодааст, ки аз ҳеҷ офат намемирад!

Паҳлавон сангпораҳои оддии зардро ба назди хоҳараш гузошт ва ӯ сиҳат шуда ба по хест. Хон-Кулуғ ба шикор рафт. Ин дафъа зани маккораш Сай-Куу ба сару рӯи Олдин-Оюу ранги сафед молид. Паҳлавон аз шикор баргашта дид, ки хоҳараш мисли пӯсти дарахти тӯс сап-сафед шуда хобидааст.

— Олдин-Оюу касали сафедча шудааст, — гуфт занаш Сай-Куу.

— Давои дарди хоҳари азизам чӣ бошад? — пурсид Хон-Кулуғ.

— Як вақт модари ман ҳам ба ҳамин касал гирифтор шуда буд ва падары некӯкорам шири шутури сафедеро, ки дар назди кӯли Сафеди тарафи офтоббаро чарида мегашт, оварда буд. Шояд хоҳари туро ҳам шири ҳамон шутур сиҳат кунад, — гуфт занаш Сай-Куу.

Хон-Кулуғ ба Хон-Шилгии бодпо савор шуда, ба кӯли Сафед раҳсипор шуд. Дар роҳ ба чайлаи сиёҳ даромада, бо духтари соҳибҷамол ҳамсуҳбат шуд.

— Ба куҷо мешитобӣ? Сабр кун, бишин! — хоҳиш кард Олдин-Ҳаво.