— Нигоҳ кун, вақте ки ту хоб будӣ, ман чӣ хел бозича ёфтам.

Мӯйсафед тухмро дида, ранги ҳар се рӯяш парид.

— Писараки азизам, бо ин хел чизҳо бозӣ намекунанд. Ин хел чизро, ки ёфтӣ, онро зуд ба калонсолҳо додан даркор. Ин тухмро зуд ба ман деҳ! — мегуфт вай.

— Не, мӯйсафед, умрат ба охир расид. Ҷони ту дар ҳамин тухм аст, — гуфт сайёд.

— Маро мекуш! — зорӣ кард мӯйсафед. — Ман баҳодури ту мешавам, касеро, ки хоҳӣ, мағлуб мекунам, кадом кишвареро, ки хоҳӣ, гирифта медиҳам.

— Замини бегона ба ман даркор нест, — гуфта сайёд тухмро маҷак кард.

Мӯйсафеди сесара ба замин афтод. Ва ҳамон лаҳза кампири вай ба гурги оҳанин табдил ёфта ба сайёд ҳамла намуд. Сайёд ҳарчанд гургро мушткӯбӣ кунад ҳам, дасташ ҷароҳатнок мешуду халос. Ҳамин вақт шамшери қадима ба хотираш расид. Вай шамшерро кашида бо он гургро ду нима карда партофт, вале он ду нима ба ҳам наздик шуда, гург боз сиҳат гашт. Сайёд дод гуфт:

— Ҳозир гургро нуҳ пора мекунам. Равед, пораҳо, ба нуҳ гирдоби дарё афтед!

Вай гургро бо шамшер нуҳ пора кард ва онҳо парида ба нуҳ гирдоби дарё афтоданд. Гирдобҳо он пораҳоро давр занондан гирифтанд ва онҳо акнун ба ҳам наздик омада сиҳат шуда наметавонистанд.

Сайёд ба қаср даромад. Вай дари оҳанинеро дид. Дарро шикаста бо зинапоя поён фуромад. Дар таҳхонаи торик пиразани нобиное занҷирбанд карда шуда буд. Сайёд занҷирҳоро пора карда пиразанро ба боло баровард.

— Ин чӣ рӯзи хуш аст, ки туро зинда ёфтам, модар, — гуфт ӯ.

— Ту писари кӣ мешавӣ, паҳлавони далер, чаро маро модар мехонӣ? Ман писар надорам. Доштаму дар кӯдакӣ аз дар шикоргоҳ танҳо монда буд, — гуфт пиразан.