Муқаддасро кушода дид, ки сухани ҷавон дуруст будааст. Вай ба ҳайрат афтода гуфт:

– Дуруст гуфтӣ. Акнун супориши дуюмамро иҷро мекунӣ. Чандсола будани хирси маллаеро, ки дар нишебии офтобрӯяи қаторкӯҳи сабз зиндагӣ мекунад, дониста биё.

Ҷавон ба хона баргашта, ба хоҳараш гуфт:

– Хон ин дафъа амр кард, ки чандсола будани хирси маллаеро, ки дар нишебии офтобрӯяи қаторкӯҳи сабз зиндагӣ мекунад, муайян кунам.

– Ин шарташ ҳам душвор нест, – гуфт духтар. – Мана ба ту се кулоҳ. Яктоашро ба сарат пӯш, дутои дигарашро алаф пур карда, ба сари ҳар ду китфат гузор. Баъд дар паси буттаҳои сари роҳи хирс пинҳон шуда, мунтазир шав. Ҳамин ки хирс омад, аз паси буттаҳо баромада гӯш деҳ, ки ӯ чӣ мегӯяд.

Ҷавон чӣ хеле ки хоҳараш гуфта буд, ҳамон хел кард. Хирс ӯро дида фарёд кард:

– Ҳаштоду ҳашт сол ин ҷониб дар қисми шимолии нишебии қаторкӯҳи сабз зиндагӣ мекунаму вале аввалин бор одами сесараро мебинам.

Ҷавон ба назди хон омада гуфт:

– Хирси малла ҳаштоду ҳаштсола аст.

Хон китоби муқаддасро кушода дид, ки гапи ҷавон рост будааст. Вай дар тааҷҷуб монда гуфт:

– Дуруст аст. Акнун супориши сеюмамро иҷро мекунӣ. Пагоҳ омада, аспи сиёҳмушкини дӯстдоштаи маро ром мекунӣ. Ҳама аз вай метарсанд. Ҳеҷ кас ба вай наздик шуда наметавонад.

Ҷавон ба хона баргашта ба хоҳараш гуфт:

– Супориши сеюми хон аз ҳамааш душвортар аст. Пагоҳ ман бояд аспи сиёҳмушкини дӯстдоштаи хонро ром кунам. Ҳама аз вай метарсанд. Ҳеҷ кас ба вай наздик шуда наметавонад.

– Ғам نахӯр, – гуфт хоҳараш, – ман ба ту се тозиёнаи оҳанин тайёр мекунам. Бо ин тозиёна ту ҳар хел аспро ром карда метавонӣ.

Саҳарӣ ҷавон ба саисхонаи хон омада, аспи боҳашамати