– Ҳамроҳи мо биё, – гуфт Хаймар-ӯгул, – ҳамаамон шифо меёбем.
– Не, маро кушанд ҳам, дигар ба он ҷо намеравам!
– Натарс, ҳисоби он девро ман меёбам.
Паҳлавони нобино розӣ шуда, Хаймар-ӯгули бепоро ба сари китфаш шинонид, марди редаст бошад, роҳ нишон медод. Маълум набуд, ки онҳо чӣ қадар роҳ рафтанд. Ниҳоят ба Шулбу-хура наздик омаданд. Дили дӯстони Хаймар-ӯгулро тарсу ваҳм фаро гирифт. Онҳо ӯро розӣ кунонданӣ мешуданд, ки ба қафо баргарданд.
– Беҳтараш, редасту по бошем ҳам, зинда бошем, – мегуфтанд онҳо, – охир, ин дев моро мекушад!
Хаймар-ӯгул онҳоро сарзаниш карда, амр дод, ки пеш раванд. Онҳо ба оббурдае даромада, қарор гирифтанд ва ба якдигар гуфтанд:
– Мо метарсем. Бовар намекунем, ки ту ҳисоби ин девро ёфта тавонӣ. Бигӯ, ки чӣ тавр бо ӯ зӯрозмоӣ мекунӣ?
Хаймар-ӯгул аз багалаш санги сафеди қиматбаҳоишро бароварда гуфт:
– Ана бо ҳамин санг ман он девро мекушам.
– Ту чиҳо мегӯӣ! Охир вай пашша нест, ки ӯро бо ҳамин сангча зада кушӣ! – гуфт паҳлавони редаст.
Нобино сангчаро даст-даст карда гуфт:
– Ман ба қафо мегардам.
Хаймар-ӯгул хеле вақт онҳоро розӣ кунонданӣ шуд, дар охир онҳо розӣ шуданд. Ҳар се ба Шулбу-хура наздик омаданд. Аммо шахси редаст аз онҳо қафо namонda бошаd ҳам, баъд оҳиста гурехт. Нобино намедид, ки шахси редаст аллакай ҳамроҳи онҳо нест, бинобар ин, оромона пеш мерафт. Хаймар-ӯгул ба ӯ роҳро гуфта-гуфта ёрӣ медод. Вай ногоҳ пурсид:
– Агар ба ин дев аз пеш нигоҳ кунӣ, ӯ чӣ гуна аст?
– Чӣ, магар вай омада истодааст? – тарсид нобино ва ақиб гаштани шуд.
– Не, ҳоло наменамояд, – дӯсташро ором намуд Хаймар-ӯгул.