— Кай меояд?
— Бегоҳӣ. Агар хоҳед, интизор шавед.

Хаймар-ӯгул аз хайма баромада, ба юрти сафеди ҳамсоя даромад. Соҳибаи ин юрт ҳам ҷавонро бо табассуми тамасхуромезона пешвоз гирифт.

— Ин юрти кист? — пурсид ӯ.
— Юрти Сариқ-Қуу, — ҷавоб дод духтар.
— Худи ӯ куҷост? — пурсид ҷавон.
— Барои муқаддас гардондани ҳайкали тиллоиаш рафтааст.
— Кай меояд?
— Бегоҳӣ. Агар кор дошта бошед, мунтазир шавед.

Ҷавон ба юртҳо даромад. Ҳамаи духтарҳо ба ӯ тамасхуромезона нигоҳ мекарданд. Ҳамаи соҳибони юртҳо барои муқаддас гардонидани ҳайкалҳои тиллоиашон рафта буданд. Ҳамаи духтарон таклиф мекарданд, ки ҷавон хӯҷаинро интизор шавад. Хаймар-ӯгул аз бошандагони юрти сиёҳи охирин пурсид:

— Ин қасри калони сафед аз они кист?
— Қасри Силдисхон.

Ҷавон ба қаср даромад. «Аҷаб, дар ин юртҳо чӣ хел одамон зиндагӣ мекарда бошанд? — аз дил гузаронд ӯ. — Ягон кас як пиёла чой муроот накард!»

Дар қасри сафед вай нозанинеро дид, ки як рӯяш офтоб буду як рӯяш моҳтоб. Вай сару либос ва пойафзоли тиллоии рангоранг ва панҷ кокули сиёҳи дароз дошт. Лаби поёни ӯ мисли тиллову нуқра, лаби болои ӯ мисли лаъл медурахшид! Вай аз кӯзаи заррин ба пиёлаи заррин чой мерехт.

Аз дидани ӯ дили Хаймар-ӯгул равшан гардид. Вай ҳалимона салом дода бо эҳтиром худашро шиносонд.

— Ин авул қароргоҳи кист ва ин қасри зебо аз они кист? — пурсид ӯ.

— Ин авули девҳои одамхӯр, — ҷавоб дод духтар. — Дар ин қаср хони девҳо Силдисхон зиндагӣ мекунад. Ман духтари як чӯпон. Мо дар саргаҳи Чинге-Хем зиндагӣ мекардем. Падару модари маро соли гузашта девҳо хӯрданд. Хон маро ба занӣ гирифт. Як сол мешавад, ки ман рӯи одами зиндаро надида будам.