Шукри ин як дидор дармеёбанд, ки ҳазор баҳор ҳама фиребе беш набуд ва ҳам ҳеҷ гоҳ то он лаҳза нашукуфтаанд.

Агар аз хоб он духтараки зебое, ки дӯстам медошт, бархост, ин ҳама гулҳои садбарги сурхи шаҳрро ба пеши пояш бирезед ва ин оинаи шабро бароиш бубахшед. Охир, ман аз муҳаббату гиряҳои ӯ ба кӯи он Ёр расидам.

Падарам рухи зебои ин шабро сад сол пештар аз ман дид, аммо намедонам чаро аз хоб бедорам накард. Ё тарсид, ки ин шаб мани кӯдакро, ки дили пок доштам, бештар аз ӯ дӯст медорад?

Ҳеҷ рӯзу рӯзгоре бе ёди он рӯзофарин набудам. Агар офтоби бахтам тулӯъ намекунад, ҳам ин худ саодати бузург аст. Дар ҳама хостаи Ӯ чун ҳикмате ниҳон мебошад, ки мо аз даркашон оҷизем.

Барои он Ёри зебо ин ҷони ҳақирро метавон дар даме нисор кард. Аммо чаро сад ҷони тозаю гиромиро бароиш нахоҳам?

Агар Ту аз ман мерафтӣ, замину осмон ба ҳам мепайваст. Аммо шукр, ман аз Ту рафтам ва дар олам ҳеҷ чиз тағйир наёфт. Замину осмон ҳамчунон аз ҳам ҷудост. Ва мебинам, якеро бас баланду он дигарро бас паст сохта. Агар ҳам он дуторро ба даст намегирам ва оҳанги ҳазинеро ба ёди Ту наменавозам, дилам нола сар медиҳад ва чашмам замоне, ки баҳор суруди гулҳоро мехонад, мегиряд.

Эй дилсардтарин Ёри ҷаҳон, инак он рӯзи хуш барои Ту, ки аз Худо мехостӣ, фаро расид. Оре, ба ноумедӣ аз кӯят меравам. Агар дар роҳ духтараки зебое, ки дӯстам медошт,