Дар қадами он Ёр нисор мекунем ва ба шукри ҳастии Ту бо ин бахт хомӯш мемонем.

Ҳеҷ хонае имшаб зеботар аз хонаи ман нест. Ва шумо чӣ гуна мебинед, чӣ гуна бовар мекунед, чун нигоҳатонро бо он бовар хоб дуздидааст? Агар рӯзе ба бедорӣ ин ҳақиқатро биёбед, роҳи омадани офтобро бад-ин башорат дигар ҳеҷ намебандед.

Хотири он Ёр дигар озурда нест. Ба бедорӣ маро дарёфтааст. Ва ман чӣ сон бояд шукри Туро, эй шаби зебо, ба ҷону дил накунам?

Мегуфтам, ки зеботар аз чеҳраи хушбахтӣ дар олам чеҳрае нест. Ҳолӣ чун ба рӯи шумо, эй шаби дилрабо, бо он Ёр, менигарам, худ он хушбахтӣ барои ин фиребаш аз мани ошиқ узр мехоҳад ва бо таъзим сар фуруд меорад. Ва ман ба шукри ин дарёфти ҳақиқат ӯро мебахшам.

Савганд ба ҳастии зебои шаб, эй духтараке, ки дӯстам медоштӣ, ба ту ин бор аз ҷовидонӣ башорат медиҳам. Ва ту бо ҳама ҳастии худ ин шабро, ин ёри азизро дӯст медорӣ ва ҳам шукри он ҳазор соли дӯстдориро ба ҷо меорӣ.

Дари хонаи рӯшанамро имшаб ба рӯи ҳама олам кушодам ва дарёфтам, ки аввал хушбахтӣ ба ҳама гулҳои баҳор ворид мешавад ва аз ҳама башорати ҳазорсолаш дар хиҷолат меафтад. Оре, он Ёрро ки мебинад.

Замони шукуфоӣ нест. Ба гулҳо бигӯед, ки андак замоне дигар ба сухани хушбахтӣ гӯш надиҳанд. Чун башорати омадани он Ёр бирасад, бо хандаҳои зебо барои пазироӣ биёянд. Ба