Маро бубинаду ба тасалло бигӯяд: «Шукр, аз Ӯ ҷудо шудӣ ва бо ман мепайвандӣ», об аз дидагон мерезам ва бовар мекунам дигар замони бадбахтии ман омада ва ҳеҷ намеравад.

Охир, Ту инро на як бор, балки ҳазор бор гуфтӣ. Оре, ин як пешомади бади маро медонистӣ. Медонистӣ, аз ин рӯ дили ин як ошиқи бадбахтро напазируфтӣ.

Дигар аз Ту чӣ ёд биёрам, чӣ ёд наёрам, дунё ба рӯи зисташ менозад ва хоки маро ба раҳгузори бод меандозад. Дар оина ҳам, ки Ту ба худ бинигарӣ, ҳеҷ наметавонӣ аз ман ёд биёрӣ ва бигӯӣ, ки ошиқе аз ин чеҳраи зебо маст мегашт ва Худоро ҳазор бор шукр мегуфт.

Ҳазор ёр маро буд, аммо ба дилсардӣ на чун Ту. Аз он ҳазор ба як бор барои Ту, эй ягона Ёр, ҷудо гардидам. Ва ҳолӣ ба сазои ин гуноҳ Ту аз ман меравӣ ва ёри ҳазор ҷавоне мегардӣ, ки дилро намешиносанд ва зебоиро арҷ намегузоранд. Ва медонам то ба рӯзи қиёмат агар бигирям, андаке аз ин гуноҳам кам намешавад. Аммо, шукр, аз ин бадбахт ошиқи худ пеши он ҳазор ёри нават ба сарзаниш сухан мекунӣ, то офтоб ҳамчунон бидурахшад ва осмон соф бимонад.

Мо дар ҳаваси як дидор имрӯз гиристем. Ва гулҳоро дидем, ки бо он чоки гиребон аз адам омада буданду механдиданд. Оре, дар ҳоле, ки аз он Ёр хабаре надоштанд.

Ба Худо, бӯи баҳор меояд. Ин як ҳақиқате аст, ки шумо ба он ҳеҷ наметавонед бовар бикунед. Охир, мебинед, барф меборад ва дунё бас сард аст. Аммо ман ҳамчунон мегӯям, ки бӯи баҳор меояд. Ва ин шукронаи ман аз он Ёр аст, ки ёдам овард. Ёдам оварду меояд. Аммо баҳор пеш аз ин як омадан бароим ба эътибори ҳастии худ мужда мерасонад.