Аз ёри сафаркардаи худ имшаб ёд оварӣ. Ва надидӣ, ки қандилҳои яхи новдонҳои хонаам то ба рӯз гиристанд. Ба Худо, саҳар, вақте аз хоб бархостӣ, тирезаро кушодӣ ва ба берун хандон нигаристӣ, ман дидам, ки он лаҳза агар ҳам офтоб аз пушти абрҳо намегирист, ҳеҷ намехандид ва бад-ин як рӯзу рӯзгор тааҷҷуб ҳам надошт.

Дафтараки таронаҳои маро дигар ҳеҷ кас ба даст намегирад ва ба навиштаҳои ин ошиқи бадбахти Ту наменигарад. Чун ёди ман ба зери гардҳо мемонад, агарчи ба ситоиши зиндагӣ, эй зиндагии ман, суханони бас қимат дорад. Ва бояд ӯ аз Ту шикоят барад, аммо ба кӣ?

Ба духтараки зебои баҳор бигӯед, ки он Ёри ягонаи маро бо хандаи ширин ва гулҳои тару тоза истиқбол бигирад. Агар аз ӯ бипурсанд, маро мешиносад, ҳеҷ посух надиҳад ва худро ончунон бинамояд, ки ин гуна як номро дар ҳама зиндагӣ нашнидааст. Он гоҳ ба хуршед менигарад ва афсӯс мехӯрад, умри хазон бас дароз шудаву ҳама номи ёрашро бо даргузашташ ба он бадбахтӣ аз ёд бурдаанд. Ба Худо, ба дилсӯзӣ баъд маро умри дубора мебахшад ва ман дар ин зиндагӣ он духтараки зебои баҳорро бо он Ёр дар таронаҳои пурсӯзи худ ситоиш мекунам. Оре, то ба он замон, ки ҷовидонӣ рӯи зебои худро дар оинаи онҳо бо табассуми ширин ҳар рӯз нанигарад.

Чароғҳоро ин пирамарди аз ёди Худо рафта хомӯш кард. Ба ҷони парвонаҳо ҷабр намуд ва ба оташи ишқашон об рехт. Ба ман гуфтанд, ки ӯ ёри Ту аст. Ва аз Худо хостам, ки ҳамчунон чароғи хонаат фурӯзон бимонад. Агар таманно дорӣ, ки аз Худо илтиҷо бинамоям, то чароғи муҳаббатат низ фурӯзон бошад, бас талх мегирям. Ва хушбахтӣ он гоҳ барои ситоиши Ту меояд.