— Ман дигар намегирам, — қатъӣ садо медиҳад овози Нозилҷон. — Бе ин ҳам ба одами бемор нӯшида, гуноҳ кардам. Ҳатто шарманда шудам.
— Дар пеши кӣ? — гӯё ҳайрон монда, мепурсад Исматулло.
— Ҳеҷ набошад, дар пеши худам.
— Ҳотамбек касал не, беҳуда ғам мехӯрӣ.
— Чӣ хел, аз як мурдан гаштаасту...
— Худо хоҳад, боз аз сад мурдан мегардад!
— Ту, нағзаш, дигар ба вай чаққа нашав. Воқеан ҳам дӯст бошӣ, зинҳор аз ёдат набар, ки духтур чӣ фармудааст.
— Хуб, ба ин касали лоҳис намепарезам. Дуямон менӯшем, пеш аз ош, кам-кам...
— Гуфтам-ку: не!
— Дилат мекашида бошад, худат нӯш. Бемалол... — ба Исматулло рӯй меорад Ҳотамбек.
— Ҳамин қадар кайфаш бас будагист, — коҳишноқ механдад Нозилҷон.
Исматулло, ки аллакай шишаро гирифта, ба пиёлаҳо арақ рехтан мехост, сараш андак хам, онро дуртар аз худ дар як гӯшаи дастархон монда:
— Лекин рост, — мегӯяд. — То ин ҷо омадан ман хеле гулӯ тар кардам. Шумо ҷиддан нахоҳед, пас банда ҳам дигар наменӯшам.
— Ҳар ду ихтиёр доред, аммо ман дар воқеъ ҷиддан... — гӯшти инак майдаро аз болои тахтача ба рӯи ош мегузорад Ҳотамбек.
— Ту аввал кӯча баро, Катарин. Баъд, ана, дида арз мекунем, ки то чӣ андоза ҷиддан не мегӯӣ.
— Шунидӣ? — мепурсад Ҳотамбек аз Нозилҷон. — Таҳдидро шунидӣ? Аз доми алоиқи инҳо халосӣ нест. Боз ту ба гӯшам мехонӣ, ки аз худат эҳтиёт бош...