— Ман бошам, ягон санги шашпарра бурда медодам, ки ба сараш занад.
— Сабаб?
— Ба ақли кӯтоҳи банда, вай барин муборизуҳо асосан дар кӯи нафси бади худ мубориза мекарданд.
— Гапат ҷон дорад.
— Лаънатӣ он рӯз аспи бидави бобои маро дида, чашмонаш барқ зада, аз ғояти хурсандӣ магар, боз мегӯяд, ки носи нағз ёфт мешавад? Бале, — филҳол ҷавоб мегардонад ҷовандоз, ҳамин носкадуи зеборо аз бағалаш берун оварда.
— Пас ӯ мекашидааст...
— Ман, охир, нав ба ту фаҳмондам, ки не! — хитоб мекунад Ҳотамбек. — Худаш ҳеҷ гоҳ накашида, барои якта-нимта посӣ гирифта меғаштааст.
— Яъне бубинед, ки ман чӣ хел носкадуи нестандарҷаҳон дорам? — ба завқ меояд Нозилҷон.
— Шояд. Балки савоб гуфта...
— Баъд?
— Сталинград рафта, аз худаш пурсӣ, намешавад?
— Ман давоми қиссаро шуниданӣ, гаранг!
— Давомаш ҳамин ки, Иброҳимбек носро мекашаду носкадуро гардонда намедиҳад. Зеби мо будааст, мегӯяд хандон. Ҷовандоз ҳарчанд молашро бозпас мехоҳад, бефоида... Лақай дигар парво накарда, пеш-пеши саворони худ шоду бод ба роҳ медарояд. Бобои паҳлавони мо чӣ? То носкадуямро аз дасти вай гардонда нагирам, ин деҳаи аҷдодиро акнун пушти сарам мебинад гуфта, аз паи Иброҳимбек таваккал қадам мебардорад. Лекин осон аст ба савора расидани пиёда? Албатта, не... Бо вуҷуди ин ҷовандоз аз