Шуди ҳодисаро нақл мекунад. Ниҳоят, ҳар ду аввал хеле музтар монда, баъд аз рӯи инсоф маслиҳат ороста, ба хулоса меоянд — ягон одами зинда, бахусус калонтари деҳа, ки пиракӣ-и табиатан бисёр фитна будааст, бояд аз ин кор дар ҳеҷ сурат хабар наёбад. Бахташ тофта, он раҳрузари давлатӣ дур нарафта бошад, аз гум шудани анбонаш ҳатман воқиф гардида, ба такудав меояд, аз як кас-ним кас пурсуҷӯ мекунад. Ва албатта, дар байни мардум гап хеста, ба гӯши падару писар низ мерасад, ки вай кӣ будааст. Пас онҳо ин анбончаро бурда, бе ягон каму кост ба дасти соҳибаш месупоранд. Ба расми мусулмонӣ рахна назада, дар гуноҳ нагӯтида, танҳо савоб хоста... Лекин аҷаб, ки бе овозаву дарвоза шаби дигар ногаҳон дари бобои моро мекубанд. Баромада бинанд, як аспакии паҳлавонҳайат, банур...

— Яъне ҳамон нафаре ки анбонашро ғалтондааст? — каме бетоқат шуда, мепурсад Нозилҷон.

— Худи худаш, — суоли ӯро тасдиқ мекунад Ҳотамбек. — Хулласи калом, маълум мегардад, ки вай як тоҷири қубодиёнӣ буда, пурсон-пурсон фалон вақт аз фалон роҳ киҳо гузашта, то куҷо рафтани аксарияти онҳоро камобеш муайян намуда, бобои каминаро низ ҷуста меояд. Ва оқибати кораш бахайр, ҳамон шаб хушу хурсанд дар кулба-и бобокалони мо меҳмон мешавад. Дар ҳаққи бобои навҷавони мо таҳсину офаринҳо мехонад. Баъд, ана, пагоҳаш... анбонро дар пеши ӯ кушода, аз таҳти дил мегӯяд, ки ҳар чӣ мехоҳӣ, бигир. Ҷовандоз ба андешаи сухани мардак нашиканад он зару зевари ҳар кадоме аллакай шиносро боз як маротиба аз назар гузаронда, аз чӣ бошад, фақат ҳамин носкадуи ҷонон-