— Аз ҳисоби Афлотун бошад ҳам, нанӯш. Та-моман... Кӣ медонад, боз нохост ба ягон фало-кат печида, мабодо чандинсола номи некатро бой диҳӣ. Одаму ҳодис, гуфтаанд.

— Номи нек, а! — бепарво даст меафшонад Ҳотамбек.

— Ношукрӣ накун, — ба худ ваҷоҳати ҷиддӣ мегирад Нозилҷон. — Мардум ба ту эҳтироми зиёд доранд. Хурду калон... Чунки нағз медо-нанд — як инсон ҳақталошӣ, дасткушодӣ, дилу ният пок, чашмат ҳалол, ба ёру ошно са-доқат дорӣ, муҳимбарорӣ. Боре нашудааст, ки аз қавлат гашта бошӣ; ҳаққи ягон бева ё бечо-раро ҳам нахӯрдаӣ, ба амонат хиёнат накардаӣ. Дар ҳар сурат, мардум инро на дидаанд, на шу-нидаанд. Аз ҷумла худи ман... Боз чӣ лозим ба як марди мусулмон!

— Мо ҳамин хел одам гуфта, чор занам?

— Не, ту чор назан. Ту саломатиатро эҳтиёт кун.

— Дар ин дунё Худо ҳар чӣ фармуда бошад, ҳамонро мебинӣ.

— Вай арақ нӯш нагуфтааст-ку...

— Исматулло мегӯяд, — маҷбур механдад Ҳотамбек. — Дигар улфатҳо мегӯянд... Онҳо чӣ қадар шилқинанд, нағз медонӣ.

— Бо вуҷуди ин нанӯш, — аз гапаш намегардад Нозилҷон. — Як-ду сол гузаштан баъд мефаҳмӣ, ки эшон то кадом андоза ба ту садоқат доранд. Яъне вай дигар намегирад гуфта, пояшонро аз дари хонаат кананд, ё аввала барин туро ба дас-тархони худ даъват накунанд, пас дӯстони ха-сакӣ будаанд.

— Ҳар кор шуданаш мумкин...

— Мумкин ҳам гап! Ин дарсе ки аз қазо ги-