Замон бо рӯймолча маҳкам карда, дар сари болинам музтар менишаст.
– Шояд аз бӯи доруву дармон... – суоломез ба Ҳотамбек менигарад Нозилҷон.
– Э не-е-е... Аз бӯи катарин!
– Чӣ тавр? Оё баъди чанд рӯз ҳам... – гаранг мемонад вай.
– Бале, – бо виқор калла меҷунбонад Ҳотамбек. – Аз ҳар нафасам меомад сабил. Агарчи духтурҳо гаштаву баргашта дарунамро шустаанд, он бӯи бад як ҳафта зиёдтар аз даҳону биниам берун шуда, номаш магасро қир мекард. Ба чашми худ медидам, ки ҷонварҳо аввал дар ҳавои палата каме пар зада, баъд чӣ хел сарозер меғалтанд. Рафту ба ман наздик шаванд, ё ба ягон ҷои рӯям ё дастам шинанд, тамоми – филҳол меғелиданд. Саидвалӣ хандон мегуфт, ки ба шарофати катарини ту аз шилки магас дигар парво надорем... Ҳамин тавр, беш аз бист рӯз дар беморхона дароз хоб кардам. Аммо ҳанӯз рак ёфтааст. Майлат, инашро як дарди бахайр медонем. Аз ҳама бадаш, табибони ҳозиқи мо ҳар чӣ фармоянд, янгаат бебаркаш сарф карда, ба сари чорсад долларе ки алалэҳтиёт дар хона нигоҳ медоштам, ҳалолу покиза об рехтааст. Дар ниҳояти кор ҳам бепул мондем, ҳам саломатиамро бой дода, дар байни мардум аҷаб афсона шудам. Акнун ҳатто кӯдаки қади роҳ маро амаки Катарин мегӯяд.
– Ту фақат аз хӯрдан меёбӣ, – беихтиёр гап мепартояд Нозилҷон.
– Чӣ хел? – мутаҳайир ба вай чашм медӯзад Ҳотамбек.
– Лақаби аввалаат ҳам ҳосили баднафсӣ буд.