— Овози хунукат дар гӯр! — гуфтани Бибирухсора ба гӯшам менишинад.

Вай модари Хуросон аст. Номаш аслан Рухсорамоҳ буда, аҳли деҳа, то ҷое ки ман дар бадали ин рӯзҳо огоҳӣ ёфтам, ҳамеша, хоҳ дар ҳузураш ва хоҳ дар ғайбаш, Бибирухсора мегӯянд. Ҳоло ӯ эҳтимол чун дар дигар соатҳои ҳаёташ боз дар пеши каҳдон, дар як порча замини санглох, вале ба мисли метин сахти ҳамвор нишаста, гандум ғирбол мекунад.

— Лекин, сабил монад, ҳай хунук овозаш, — оҳанги тасдиқ меояд аз ҳавлии шафат, ки ба шифтавораи тунук иҳота шуда, ҳар ду ҳамсоя вақти зарурат аз даричаи низ шиғии он ба манзили якдигар мегузаранд.

— Ин туӣ, Суҳайло? — мепурсад Бибирухсора.

Ман ба худ тасаввур мекунам, ки вай чӣ хел хоҳам-нахоҳам, ҳатто аз болои кораш сар набардошта, гӯё фақат дар доираи таомул суол медиҳад.

— Бале, манам. Дигар кӣ мебуд?! — ҷавоб мерасад аз он тарафи тавора.

— Гуфта намешавад... — гӯё механдад Бибирухсора.

— Асло намурӣ, дугона. Дилакат ҳоло ҳам зинда, дили духтарҷаҳо барин, — таъкид мегӯяд Суҳайло.

— Чӣ илоҷ, одамем, охир! Ҳаракат мекунем, ки дилу ҷонамонро зинда дорем. Агар не, кас зуд аз пой мемонад.

— Иншооллоҳ, умри нағз мебинем ману ту. Аввал ба рӯзи хуши бачаҳо расем. Баъд, ана, ихтиёрашон — нигаҳбон мешаванд, ё тозон бурда дар хоки хунук метапанд...