Деҳқон аз рӯбоҳ ҳиларо ёд гирифт. Ҳамин ки рӯбоҳ омада ба пеши деҳқон нишаст, шиками деҳқон қур-қур кардан гирифт.

Рӯбоҳ мепурсад:

– Ин овози чист?

– Ин овози ду саги шикорӣ, ки онҳо туро дида, маро сар деҳ мегӯянд.

Рӯбоҳ аз тарс гуфт:

– Бародар, сагҳоро сар надеҳ. Ман ҳақамро ба ту бахшидам.

Ин гапро гуфта рӯбоҳ гурехта рафту деҳқон аз муфтхӯрҳо халос шуда ба муродаш расид.