Рӯбоҳ аз шикорчӣ ва сагаш метарсад. Ҷанҷоли онҳоро дида сангпушт гуфт:
— Гӯш кунед, ҷанҷол накунед. Ҷони ҳар сеямон дар хатар. Як шикорчӣ бо сагаш ба ҳамин тараф омада истодааст. Дар гардани чӯпон як думу як пӯст.
Мӯрча ҳам зиракона гуфт:
— Барои чӯпону сагаш гӯшти ману сангпушт лозим нест, вале пӯсту думи рӯбоҳ арзиш дорад.
Рӯбоҳ борҳо аз дасти шикорчӣ ва сагаш гурехта буд. Ҷон, ки ширин аст, рӯбоҳ зуд думашро хода карда гурехт.
Ана, ҳамин тавр, мӯрча ва сангпушт, ки меҳнати ҳалол карда буданд, гандумро баробар тақсим карда, аз рӯбоҳи маккор халос шуда ба муроду мақсади худ расида, хушу хурсандона зиндагӣ карда гаштанд.