— Ҳар се аз ҳамин ҷо, то назди ҳо ана вай санги калон медавем, касе пеш расид гандум аз они вай аст.

Сангпушт розӣ нашуд:
— Ту медонӣ, ки мо мисли ту давида наметавонем. Ин шарт намешавад.

Мӯрча ба сангпушт чашмак заду гуфт:
— Майлаш, мо розӣ.
— Тайёр шавед! — гуфт рӯбоҳ.

Мӯрчаву сангпушт ба давидан тайёр шуданд.
— Як, ду, се! Давидем! — гуфта, рӯбоҳ ба тарафи хирман чорхез зад.

Ҳамон дам мӯрчаи зирак ба думи рӯбоҳ часпид.

Ҳар се давиданд.
Рӯбоҳ ба назди санги калон расиду гуфт:
— Ана гандум ҳаққи ҳалоли ман шуд.

Думашро ба замин гузошта қоҳ-қоҳ хандид. Ҳамин дам аз таги думи рӯбоҳ садои мӯрча баромад:
— Э ноинсоф, думатро бардор, маро зер кардӣ. Ман аз ту зудтар омадам.

Рӯбоҳ ҳайрон шуда пурсид:
— Э, аҷоиб шуд-ку, ту чӣ хел аз ман пештар омадӣ?
— Чӣ, ту тохтани мӯрчаҳоро намедонӣ? Ман аз ту сабуктару чолоктар, аз ту пештар омадам.

Рӯбоҳи маккор ҷанҷол бардошт:
— Не, ин ҳеҷ мумкин нест. Ман бовар намекунам!

Сангпушт ҳам оҳиста-оҳиста ба назди онҳо омад. Раҳораҳ фикр карда ба ёдаш расид, ки