— Шоҳам, ман ароба надорам. Агар ба ман аробае диҳед, шоҳидони худро ба ароба бор карда орам.

Подшоҳ фармон дод, ки барояш аробае диҳанд. Зан аробаро гирифта, бо ёрии мардум ҳамон сандуқи седараро бор карда омад. Подшоҳ сандуқро дида, ҳайрон шуду пурсид:
— Ман нафаҳмидам, шоҳидони ту кистанд?
Зан гуфт:
— Ҳамин сандуқ.

Одамони даруни сандуқ миршаб, ҳоким, қозӣ аз расво шудани худ дар тарс буданд. Худ ба худ мегуфтанд, ки шармандаи олам шудем. Баъд подшоҳ аз зан пурсид:
— Ту ба мулло чӣ даъво дорӣ?
Зан гуфт:
— Ҳазор тангаи тилло.

Мулло аз ин шармандагӣ намедонист чӣ кор кунад. Ба таври худ гумон мекард, ки ғалаба мекунад, вале аз шоҳидони даруни сандуқ бехабар буд. Мулло гуфт:
— Ин туҳмат аст, ман як танга ҳам аз ин зан қарздор нестам.

Подшоҳ бори дигар аз зан пурсид:
— Шоҳидат канӣ?

Одамони даруни сандуқ шунида буданд, ки мулло тангаҳои тиллои заргарро ба амонат гирифта буд. Зан ба тарафи сандуқ нигоҳ карда гуфт:
— Сандуқ, ба ту мегӯям, дар назди Худо росташро гӯй.