— Подшоҳи олам, дузде ба хонаи мо даромада ҳазор тангаи тиллои моро бурд.

Подшоҳ гуфт:
— Эй зан, зуд ба назди қозӣ рав.

Зан ҷавоб дод:
— Олампаноҳ, рафтам қозӣ дар ҷояш набуд.

Подшоҳ гуфт:
— Пас, рав ба назди ҳоким.

Зан мегӯяд:
— Ҳазрати олӣ, рафтам, ҳоким ҳам набуд.

Подшоҳ боз мегӯяд:
— Хайр, ба назди миршаб рав.

Зан ҳам мегӯяд:
— Афсӯс, ки миршаб ҳам нест.

Ночор подшоҳ гуфт:
— Дуздро ба назди ман биёред.

Муллои ришкандаю сару рӯ харошидаро ба назди подшоҳ оварданд. Ӯ одами машҳуре буд. Подшоҳ диду шинохту ҳайрон монду пурсид:
— Чӣ шуд, ки шумо аз хонаи ин зан ҳазор танга дуздидед.

Мулло қонундон буд. Гуфт:
— Олиҷаноб, ин туҳмат аст. Ман дуздӣ накардаам.

Подшоҳ ба зан гуфт:
— Шоҳид дорӣ.

Зан ҳам бо ҷасорат гуфт:
— Бале шоҳам, шоҳиди боэътимод дорам.

Зан нисбат ба мулло хеле зираку доно буд. Ба подшоҳ гуфт: