Ба хонаи миршаб расид. Миршаб занро дар либоси зебо дида, мафтунаш шуду гуфт:
— Эй зан, куҷо будӣ, ки моро тарк кардӣ? Аз он рӯз то ба имрӯз хоб дар чашми ман нест.

Зан рӯяшро тамоман кушоду бо табассуми малеҳ ба сӯяш нигарист. Миршаб ин зани зебои хушсуратро дида, ҳуш аз сараш парид. Дид, ки зан назар ба гузашта боз ҳам зеболару латифтар шудааст. Зан гуфт:
— Эй миршаб, ман фаҳмидам, ки ҳақ бо туст.
Ин дунё зудгузар аст. Ман ҳам мехоҳам, ки умри боқимондаи худро хуш гузаронам. Аз рафтори худ пушаймонам. Фардо пас аз баромади офтоб дар хона интизорат ҳастам.

Зан ин суханҳоро гуфту ба миршаб наздиктар шуда, ӯро аз бӯи муаттараш маст кард. Баданаш андаке ба миршаб расида буд, ки вай девона шуд.
Зан зуд аз хонаи миршаб баромада рафт. Рафту ҳамроҳи каниз худро ба назди ҳокими шаҳр расонд. Ба дафтари ҳоким даромада буд, ки ӯ занро бо либоси зебо ва табассуми ширин дида, беқарор гашт. Пас аз салому алейк зан рӯяшро кушода буд, ки ҳоким аз ин ҳусни беҳамто ақлашро аз даст дод. Ҳамин дам зан гуфт:
— Одамизод бояд ҳар лаҳзаро ғанимат донад.
Ман ҳам рӯзе пиру фартут хоҳам шуд. Эй ҳоким, ман он рӯз андаке густоҳӣ кардам. Ман ҳам бояд зиндагӣ кунам. Дар воқеъ, ту марди шарифӣ.
Омадам, ки бо ту вақт гузораму чанд муддат дар айш бошам. Фардо нисфирӯзӣ мунтазир ҳастам.