Зани заргар чанд тангае, ки дошт, онро гирифта ба бозор ба назди устои сандуқсоз рафту гуфт:
– Устои гулдаст, ту ба ман сандуқе соз, ки се хонаи ҷудогона дошта бошаду дар ҳар хона як кас ҷо шавад.
Усто гуфт:
– Ду рӯз муҳлатам бидеҳ, сандуқатро омода мекунам. Сандуқе месозам, ки хонаҳояш ва дарҳояш ҷудогона, ҳатто дар яке чароғ гирон кунанд, ба дигаре рӯшноияш намерасад.
Пас аз ду рӯз зан омаду сандуқҳоро бо хизматгорон гирифта, ба хонааш бурд. Баъд зани заргар барои даъвати мулло як ҳуҷраи махсус омода кард.
Аз байн чанд рӯз гузашт. Рӯзе зани заргар худро орост, либосҳои беҳтарин ба тан кард. Ҳамроҳи худ канизе гирифту ба хонаи мулло рафт.
Мулло зани заргарро диду аз ҷой бархосту дилаш гум зад. Зан ҳам бо нозу карашма рӯи худро кушода бо табассуми ширин ба мулло нигарист.
Мулло ин ҳусну латофатро дида, тамоман девонаву беқарор шуд.
Пас аз салому алейк зан гуфт:
– Эй марди хушсухану қиссагӯ, ман гуфтаҳои шуморо як-як ба тарозуи ақл баркашидам. Ту рост мегуфтӣ. Ман аз он рафтори худ пушаймон шудам. Ман минбаъд ғуломи ту ҳастам. Ҳар чӣ мегӯӣ, ҳамон мешавад. Фардо субҳи содиқ ман дар хона интизорат ҳастам.
Зан дид, ки мулло шод гашт. Ҳамроҳи канизак