ЗАНИ ЗАРГАР

Буд, набуд, дар замонҳои қадим заргаре буд. Бисёр заҳматкашу ҳунарманд. Чизҳои сохтаи заргар ба ҳама писанд буд. Сарватмандони шаҳр ҳар чизи хуби заргариро фақат аз вай мехариданд. Ин заргар зани ҷавоне дошт, ки бисёр зебо буд. Дар ҳусну малоҳату латофат беҳамто, порсову покдоман буд. Занаш ҳамдаму ҳамкораш буд. Онҳо фарзанд надоштанд. Заргар як ҳамсояи мулло дошт. Ин мулло хушсухану латифгуфтор буд. Бо заргар дӯст буд. Зан чунон зебо буд, ки тири ишқи зани заргар ба дили мулло зада буд. Ҳусни зан муллоро девона карда буд. Мулло ошиқи зани заргар, вале илоҷе надошт, ки ба зан наздик шавад. Ҳар бор бо баҳонае ба хонаи заргар омада, ба ӯ қиссаву ҳикоятҳои дилнишин мегуфту ӯро мафтун мекард. Гоҳе ба ҳикоятҳои ширини мулло зани заргар низ гӯш медод. Ҳамин ки зани заргар ба ҳикояташ гӯш медод, калима ва ибораҳои рангинро ба кор бурда, зери чашм ба чеҳраи латифи ӯ менигаристу лаззат мебурд. Дӯстии мулло ва заргар қавӣ шуд. Заргар сарвати зиёд дошт. Рӯзе аз рӯзҳо заргар ҳазор тангаи тиллоро ба як ҳамён ҷо карда ба мулло гуфт:
– Дӯстам, дунё ба як қарор нест. Ман фарзанд