Як дарвеши чолок ба аспи тездав савор шуда худро ба Эронзамин мерасонаду рост ба назди Рустам меравад. Посбонҳо дарвешро иҷозат намедиҳанд, ки Рустамро бинад. Баъд фаҳмиданд, ки аз Барзу хабар овардааст, иҷозат доданд. Дарвеш ба назди Рустам даромада мегӯяд:
— Ба шумо муборак бод!
— Э дарвеш, чаро муборак мегӯӣ?! Бачаамро худам куштам, набераамро гум кардам, ба доғи вай сӯхтам, боз муборак мегӯӣ, аҳмақ!
— Э Рустами Достон, бархез аз ҷоят. Ман хабари хуш овардам. Барзу зинда. Дар зиндони подшоҳи Фаранг.

Рустами нимҷон хабари зинда будани Барзуро шунида, ҷон мегираду ба танаш неруи нав пайдо мешавад. Ба паҳлавонояш мегӯяд, ки зуд аз паси ман! Худаш ба Рахш савор шуда, бо суръат ба сӯи кишвари Фаранг асп медавонад.

Подшоҳи Фаранг барои пазируфтани оинаш ба Барзу муҳлат дода буд. Барзу розӣ нашуд, ки оини Фарангро бипазирад. Подшоҳ дигар аз ору номус ӯро ба дор овехтан хост. Рӯзи ба дор овехтани Барзу расид.

Барзуро бо чашми баста ба таги дор меоранд. Бори охир подшоҳ мепурсад:
— Эй паҳлавон, оини моро мепазирӣ?
Барзу посух медиҳад:
— Ҳаргиз.

Ба таги дор оварда чашмашро мекушоянд. Барзу бо чашми кушода ба ҳар тараф нигоҳ мекунад. Ногаҳон мебинад, ки аз дур як марди аспдавон пешопеш, бо як гурӯҳ аспсаворон ба ҳамин сӯ меояд. Ин аспса-