– Ман мехоҳам дар бораи Эронзамин бидонам.
Дарвешон сиккаи тиллоро гирифта ба ҳикояти Эронзамин шурӯъ карданд. Яке гуфт:
– Дар Эронзамин Рустами Достон буд. Вай писарашро кушта, чанд муддат ба мотами ӯ дар кӯҳҳо гашт.

Дарвеши дуюм гуфт:
– Ин кори подшоҳи Тӯрон аст, ки Сӯҳробро ба ҷанги Рустам фиристод. То Эронзаминро мағлуб ва Рустамро нобуд созад.

Дарвеши сеюм гуфт:
– Аз ҳама ҷолиб ин аст, ки Сӯҳроб ҳам писаре доштааст. Номи вай Барзуи деҳқон будааст. Деҳқонӣ мекардааст. Афросиёб Барзуро ба ҷанги бобояш Рустам фиристодааст. Бобою набера ҳамдигарро дар майдони набард мешиносанд. Баъд ҷанг мешавад. Дар ҷанг Барзу гум шудааст. Ба банд ғалтида, ба ҷое рафтааст. Ҳоло мурда ё зиндаи ӯ маълум нест. Рустам Афросиёбро тору мор кардааст, ки набераашро пайдо кунад, вале дар он ҷо ҳам нест. Баъд Рустам дар як таҳхона рафта, ба замини нам, дар болои бӯрё синаашро партофта «Во наберам! Во бачам!» гуфта, хоб рафтааст.

Фарнагибону ин ҳикоятро шунида ба дарвешон мегӯяд:
– Мана, ин як ҳамён тилло. Ба Рустам зуд хабар расонед, ки наберааш дар зиндони подшоҳи Фаранг аст. Ҳамагӣ чил рӯз вақт мондааст. Зуд расида омада набераашро халос кунад. Ҳамин ки Рустам омада набераашро озод кард, боз як ҳамёни дигар медиҳам.