Занак ба болои шутури пурбор савор шуду бегоҳӣ ба хона омад. Шавҳараш, ки асабонӣ буд, ӯро бо шутури пурбор дида ҳайрон шуд. Дар дилаш шодӣ кард, ки «ин сарвати зиёд аз куҷост?» Зуд занашро аз шутур фуроварда дид, ки ин қадар либосҳои қимматбаҳою зару зевару тиллову танга. Ҳар ду чизу чораро дида, содагию ҷангу ҷидолу моҷароро фаромӯш карданд.

Ана ҳамин тавр, онҳо соҳиби давлату сарвату шавкат шуданд. То ба имрӯз Наврӯзро бо ҳамсояҳо бо суруду бозию шодмонӣ аз ҳисоби ҳамин сарвати дар шутур буда, ҷашн мегиранд. Дигар рӯзгорашон орому осуда шуд. Ҳамин тавр, онҳо ба муроду мақсадашон расиданд, мову шумо ҳам бирасем.