СЕ ЛАҚАБ

Буд, набуд, дар замонҳои қадим, дар як деҳ, се мард буд. Онҳо одати баде пайдо карда буданд, ки яке дар набудани дигаре, дигареро бад мекард. Ҳамдигарро бо лақаб ном мегирифтанд. Яке саг, дигаре гов, сеюми хар лақаб дошт.

Як сол дар деҳа қаҳтӣ мешавад. Ин се мард, аз деҳ баромада ба мардикорӣ мераванд. Аз кӯҳ, дара, дарё, ҷангал гузашта ба як макони обод мерасанд. Мебинанд, ки мардум ба якдигар бисёр меҳрубонанд. Ба ҳамдигар бо суханони латиф муроҷиат менамоянд. Вақте ки ин се мард аз роҳе мегузаштанд, аз ҳавлие марди озодае баромаду онҳоро дида, салом дод ва аз онҳо пурсид:

– Салом, меҳмонони азиз, ба назарам мусофир менамоед. Ман метавонам ягон хизмат кунам?

Ҳар се гапи якдигарро бурида баробар гуфтанд:

– Мо аз роҳи дур омадем. Мардикор ҳастем. Агар ягон коре бошад, мекунем.

Ҳар се дастҳо дар сари сина, зоҳиран одамони хуб, бо чашми умед ба он мард нигаристанд. Он мард бо як нигоҳе ҳис кард, ки бечораҳо хаставу беҳоланд. Дар дилаш гуфт, ки шояд гурусна ҳам бошанд. Онҳоро ба ҳавлиаш дароварду меҳмоннавозӣ кардан хост. Дар меҳмонхона ҷо кард. Як