Меҳнати ҳалолаш ҳавлияки хурде бунёд кард, зан гирифт, пас аз як сол соҳиби кӯдаки дӯстрӯяку хушрӯяк шуд. Чунон ширину дилнишин буд, ки падару модар ӯро «лаъли хандон» мегуфтанд.

Ҳиммат ғами мардумро мехӯрд. Ӯ шарики тӯю тамошо, ҷашну сур, расму оин, мурдаю зиндаи мардум буд. Мардуми деҳ низ корҳои худро бо машварати ӯ ба сомон мерасониданд. Ҳар бор Ҳиммат ҳам ба ҳавлии Ҳикмат саре мезаду лаъли хандони онҳоро дида, ҳавас мекард.

Аз байн се-чор сол гузашт.

Ҳавлии Ҳашмат сол то сол пурмоҷаро мешуд. Занҳо бо якдигар созиш намекарданд.

Дар хонаи Ҳикмат ҳама хушҳол буданд. Зан бо парвариши кӯдаки лаъли хандонаш машғул буду мард аз дунболи касби худ. Кӯдак шӯхию бозӣ мекард, медавид, мепарид. Ба ин рафтори ӯ падару модар низ шарик мешуданд. Ҳикмат, ҳамин ки хаста шуд, бо зану кӯдаки лаъли хандонаш гирд-гирди хона медавиду бозӣ мекарду хушҳол буд.

Ҳиммат аз аҳволи бошандагони деҳи худ бохабар мешуд. Ӯ медонист, ки кӣ орому осуда зиндагӣ дорад, кӣ мушкилот дорад, кӣ моҷаро дорад, кӣ ғам дорад, кӣ ҷашн дорад. Ба ҳама роҳнамою раҳбар буд.

Рӯзе аз рӯзҳо дар ҳавлии Ҳашмат моҷарои занҳо тамоми деҳро фаро гирифт. Инро шунида, Ҳиммат ба ҳавлии Ҳашмат омад. Ҳашмат аз ғусса чӣ карданашро надониста, дилашро ба Ҳиммат холӣ кард:

– Э вой, бар ман! Намедонам, бо ин занҳоям чӣ кор кунам. Ҳар сеяш бо ҳама чиз таъмин, вале