Ҳар рӯз моҷаро. Ин чӣ бало аст, ки ба сарам омад. Аз назди ҳавлии Ҳикмат мегузараму ҳавасам меояд. Ин қадар тифоқ, шод, доим садои бозию ханда ба гӯш мерасад. Эй раис, ман чӣ кор кунам, ки рӯзгори шод дошта бошам?
Ҳиммат табассум карду гуфт:

• Бародарҷон, дар хонаи шумо ҳама чиз ҳаст, ба ғайр аз лаъли хандон. Медонед, лаъли хандон сеҳр дорад. Сеҳри ӯ касро зиқ шудан намегузорад. Агар дар хонаи ҳар касе ҳадди ақал як лаъли хандон бошад, он хонавода обод аст. Агар ҳар се зани шумо яктоӣ аз ин лаъли хандон медоштанд, шояд моҷаро намешуд. Будани лаъли хандон тамоми ғаму ғуссаи зану мардро аз худ дур мекунад. Чаро дар хонаи Ҳикмати чӯбтарош ҳамеша шодмонӣ аст? Чунки онҳо як лаъли хандон доранд. Вақте ки зану шавҳар аз корҳои худ хаста мешаванд, бо ин лаъли хандони худ бозӣ мекунанд, аз хастагии худ фориғ мешаванд, шодон умр ба сар мебаранд.
  Ин гапро шунида, Ҳашмат тамоми шаб ба фикр ғӯта зад. Фардо субҳ ба бозор рафт. Барои се занаш се лаъли бисёр зебо харид. Онҳо дар нури офтоб чунон ҷило медоданд, ки ҳар кадоме садранг мешуд. Ӯ нисфирӯзӣ ба хона омад. Ҳар се занашро ба наздаш, ба суфаи сарҳавзи боғи сарсабзу гулзору лолазор даъват кард. Ба онҳо яктоӣ лаълро дода гуфт:
• Ман ба шумо яктоӣ лаъли хандон овардам.
  Ин сеҳри шодибахш дорад. Аз ҷилои он лаззат баред, шод шавед, бо лаъли худ бозӣ кунед, ман ҳам ба бозии шумо шарик мешавам. Вале дигар моҷаро накунед.