Вазир аз асп фаромаду деҳқон ба асп савор шуд.
Деҳқон боз гуфт:
— Камчинро ба ман деҳ.
Вазир камчинро дод.
Деҳқон боз гуфт:
— Акнун ҷомаатро ба ман деҳ.
Вазир ҷомаашро кашид. Деҳқон онро пӯшиду ҷомаи худашро ба вай дод.
Деҳқон боз ба вазир гуфт:
— Акнун ба хари ман савор шав, рафтем ба пеши подшоҳ.
Вазир дид, ки деҳқон бароиш ҷиддӣ мегӯяд. Аз тарс гуфт:
— Не, ин кор дуруст нест.
Деҳқон камчинро ба сари вазир бардошта бо ғазаб гуфт:
— Канӣ, зуд савор шав. Ман ба саволат дар назди подшоҳ ҷавоб медиҳам.
Вазир илтиҷо кард, ки ин корро накунад.
Деҳқон дид, ки чунин одамон ба подшоҳ машварати нодуруст медиҳанд, ба таври ҷиддӣ ба вазир фармон дод:
— Рафтем ба назди подшоҳ. Ман дар он ҷо ба саволат ҷавоб медиҳам.
Вазир зораву илтиҷо кард. Деҳқони зирак розӣ нашуд. Вазирро маҷбур кард, ки ба хар савор шаваду ҳамроҳи ӯ ба назди подшоҳ равад.
Рафтанд. Подшоҳ ин аҳволро дида, вазъиятро пурсид, ки чаро ин тавр шуд. Деҳқон ҷавоб дод:
— Олиҷаноб, ҷаноби вазир аз ман пурсид, ки “давр” чист. Дидам, ки ӯ ҳасуд аст ва ба шумо