Подшоҳро ин гапи вазир писанд наомад. Барои санҷиш подшоҳ гуфт:
– Ту вазир ҳастӣ, ман сад танга додам, ту тавонӣ деҳқонро наранҷонда тангаро баргардон.

Дарҳол вазир аз ҷояш хесту ба аспаш савор шуда аз дунболи деҳқон равон шуд. Расиду гуфт:
– Исто, беинсоф! – Деҳқон ҳайрон шуду истод.

Вазир гуфт:
– Ту чӣ хел одам ҳастӣ, ки барои чанд харбуза сад танга гирифта меравӣ? Магар аз рӯи инсоф аст?

Деҳқон бо тамасхур ба вазири ҳасуд нигоҳе карду ҷавоб дод:
– Ҷаноби вазир, ман барои тамаъ харбуза نیاвардам. Вале аз ҳадяи олиҷаноб рӯ гардондан носипосӣ буд.

Маълум мешавад, ки ту худхоҳу мағрурӣ. Майлаш, ҳар чӣ гирифтӣ хуб аст. Лекин ман як савол дорам, агар ба он дуруст ҷавоб диҳӣ, сад тангаи дигар медиҳам, агар ҷавоб дода натавонӣ, сад тангаро ба ман бармегардонӣ.

Деҳқон дилсофу зираку баинсоф буд. Ба вазир гуфт:
– Марҳамат, саволатро бигӯ.
– Бигӯ, “давр” чист?

Деҳқони зирак ба вазир гуфт:
– Ба саволат ба шарте ҷавоб медиҳам, ки гуфтаи манро иҷро мекунӣ.

Вазир ҳам гуфт:
– Хуб, ман розӣ.

Деҳқон бо ҷасорат гуфт:
– Ин тавр бошад аз асп фуро.