Ҳам машварати нодуруст медиҳад, шарт кардам. Ба саволат дар он сурат ҷавоб медиҳам, ки гапи маро гӯш кунӣ. Вазир ҳам гапи маро гӯш кард. Ман гуфтам, аз асп фаро, фаромад; аспро ба ман деҳ, дод; қамчину ҷомаи вазириро ба ман деҳ, дод. Подшоҳи олам, чанд лаҳза пеш давр даври вазир буд. Ҳар чӣ вай мегуфт ман мекардам. Ҳоло дар аспу либоси вазир ман ҳастам, яъне давр даври ман аст, ҳар чӣ ман мегӯям, вай бояд иҷро кунад. Ҷаноби подшоҳ, рост гӯед, ман ба саволи вазир дуруст ҷавоб додам, ё не?

Подшоҳ хушҳол шуду хандида гуфт:
— Бале, ҷавоби ту комилан дуруст аст. Ҳоло давр даври туст.

Ин гуфтори деҳқони зирак ба подшоҳ писанд омаду вазирро аз кор пеш карда, деҳқони зиракро ба ҷои ӯ вазир таъин кард. Баъд аз он деҳқони вазиршуда дар канори подшоҳи одил кишварро аз зулму истибдод пок карду мардум ҳам сазовори зиндагии роҳат шуданд.