ТАҚДИРРО ТАБДИР
КАРДА НАМЕШАВАД

Буд, набуд, як подшоҳ буд. Зани подшоҳ ҳомила буд. Вақташ расиду духтардор шуд.
Подшоҳ мехост, ки писардор шавад. Зиқ шуд.
Подшоҳ як вазири зирак дошт. Баъди се рӯз, барои он ки зиқии подшоҳ барояд, вазир подшоҳро ҳамроҳи худ гирифта, ба асп савор шуда, саёҳаткунон ба лаби дарё рафтанд. Аз аспҳояшон фуромада, қадамзанон рафтан гирифтанд, ки аз пешашон як пирамарди сафедпӯш баромад. Ин пирамард дар лаби дарё нишаста, ба қоғазе чизе навишта ба об мепартофт. Як қоғаз, ки ба об рафт қоғази дигарро навишта мепартофт. Подшоҳу вазир аз ин рафтори вай дар ҳайрат монданд. Салом доданд. Баъд подшоҳ аз вай пурсид:
– Шумо кистед?
Пирамард ҷавоб дод:
– Ман тақдирнавис.
Ба ёди подшоҳ духтари навзодаш расиду гуфт:
– Шумо тақдирнавис бошед, аз шумо як хоҳиш, ҳамин се рӯз шуд, ки Худо ба ман як оҷиза дод, тақдири ҳамонро ба як ҷавони нағз нависед.
Баъд тақдирнавис гуфт: