– Ин Буд, кӣ буд?
Лӯхтакҳо баробар мегӯянд:
– Худо буд...
Бачаҳо завқ мебаранд.
Пиразани дар таги дарича нишаста низ шодон мегӯяд:
– Офарин, писар, хуб гуфтӣ, писар... Худо буд...
– Дуруд, модар.
– Бар шумо ҳам дуруд, писар.
– Ин ҳадя бар шумо.
Шаҳзода ба пирзан чизе ҳадя доду гуфт:
– Метавонам имшаб меҳмони шумо бошам?
– Меҳмон атои Худост, писар, марҳамат. Лекин як хоҳиш, шаб ба берун набаро, ки ба бало гирифтор мешавӣ.
– Хуб шудааст, модарҷон.
Шаб нисф шуд. Шаҳзодаро хоб набурд. Куҷковиаш зиёд шуду ба берун баромад. Мисле, ки офтоб баромада нисфи шаҳр рӯшан шуду нисфи дигараш торик. Ҳайрон монд.
Субҳ дамид. Офтоб баромад. Пиразан ба таги дарахте машғули коре буд. Шаҳзода ба ӯ наздик шуду пурсид:
– Модарҷон, хобам набурд. Бубахшед, шаб ночор берун баромадам, ки нисфи шаҳр гӯё офтоб асту нисфаш торик. Ин чӣ муаммо?
– Ба берун набаро, гуфтам, баромадӣ. Пас маҷбурам, ки бигӯям. Ин Меҳрмоҳ аст. Шаби тобистон ба берун хоб меравад. Хоб ки рафт, ҳангоми паҳлу гаштан як тарафи рӯяш нисфи шаҳр-