Тақлид бар ғазали Ҳофиз
«Ин чӣ шўрест, ки дар даври қамар мебинам»,
Ин ҳама бедодӣ аз бани башар мебинам.
Медарад ҳар нафасе Рустами ҷаҳл қалби писар,
Ки об аз дидаи Таҳмина ба дар мебинам.
Шуда беқадру залил аҳли адаб дар ҳама ҷо,
Ҳама ҷо бехирадон бологузар мебинам.
Падарон меҳргусил гашта зи фарзанди ҷигар,
Ҳамаро шефта бо зани дигар мебинам.
Духтаронро нест дигар заррае шарму ҳаё,
Ҳамаи носеҳагонро гунгу кар мебинам.
Шуда бар тарфи чаман зоғу заған нағмасаро,
Зи гулу булбули боғ на ҳеҷ асар мебинам.
Писарон гашта фирорӣ зи ватан дар ғурбат,
Модаронро ҳама ҷо хуни ҷигар мебинам.
Ё раб, ин наҳсият бар зи Ватан бебозгашт,
Ки бақои тоҷиконро ба хатар мебинам.
Июни соли 1993