Сабр
Босабр то нагардӣ коми ту бар наояд,
То хуни дил нагардӣ умед ба сар наояд.
То чун шамъ насўзӣ бенур дар ҳаётӣ,
То бар ҳама насозӣ маҳрум аз нишотӣ.
То оташе набошӣ хомат нагашт пўхта,
Ҳосили нахли умрат аз боди сард сўхта.
Гар ту ҳилол нагардӣ чун моҳ гоҳ-гоҳе,
Қадри камол надонӣ ҷонам ту ҳеҷ гоҳе.
Чун дона гар надорӣ бо хок ошнойӣ,
Аз аждари такаббур умед макун раҳойӣ.
То чун кўҳ набошӣ вазнину ботаҳаммул,
Чун коҳ аз сабукӣ, сарсониат шавад мўл.
Умеди оромидан ҳаргиз макун аз ин чарх,
Сарсонӣ аст арзон осоиш аст гароннарх.
Апрели соли 1995