Ҳусну ҷамолаш нури офтобро хира мекард.

Шоҳзода аз сари девор нигоҳ карда, аз модари духтар, ки рӯи ҳавлӣ мерӯфт, як коса об талабид. Обро нӯшида, муддаои дили худро ба занак гуфт. Занак розӣ нашуд:

— Мо як подабони камбағал ҳастем, — гуфт, — ба шоҳ лоиқ нестем.

Шоҳзода ба занак пули бисёре доду фармуд, ки иморатҳои нағз андозад, молу ҳол харад. Баъд аз он, ки андак ба боигарӣ ном баровард, ба хонааш хостгор мефиристад.

Духтар, ки Гулсанам ном дошт, ин гапҳоро шунида, аз роғи дар ба шоҳзода нигоҳ кард. Шоҳзода ин дафъа ӯро дурусттар диду беҳуш шуд.

Баъд аз андак ба ҳуш омада «ин духтар тақдири ман» — гӯён рафт. Оҳуро оварда ба пеши пои подшоҳ куштанд, ба подшоҳ дармоне нашуд. Боз подшоҳ аз паи табиб одам фиристод.

Табиб омада, оҳуро дида, ба подшоҳ гуфт:

— Ин оҳуи гуфтагии ман не. Он оҳу дар ихтиёри ҷил парӣ, дар гарданаш тавқ асту дар дастҳояш дастпона андохтагӣ.

Шоҳзода ин дафъа ҷил паҳлавонро гирифта, ба ҷустуҷӯи оҳу рафт. Шаш моҳ роҳ гаштанд, хеле машаққат кашиданд. Баъд оҳуро диданд. Шоҳзода банд андохтанӣ шуд, ки ҳамин маҳал ҷил парӣ омаданд. Сардораш, ки Нигора ном