Аз рӯи варианти ғашкунандагӣ ба беморӣ ҳамеша аз будаш зиёд баҳо дода мешавад. Шахсоне, ки майли зиёди ҳаяҷон ва хаёлпарастӣ доранд, гӯё ки дар дохили «касалӣ» зиндагӣ карда, худро аз ҳад зиёд ранҷур ҳисоб мекунанд. Нисбат ба худашон диққати махсусро талаб карда, атрофиёнро ба «бедиққатӣ» ва беҳамдардӣ айбдор мекунанд.
Варианти эйфорӣ-анозогнозии таассур ба касалӣ ин бедиққатӣ ба саломатии худ, рад кардани касалӣ, розӣ нашудан ба муоина ва табобат мебошад.
Якчанд типи аксентуатсияи характер ва хусусиятҳои ба онҳо мувофиқи муносибатро ба касалӣ ҷудо кардан мумкин аст, ки аз байнашон типҳои шизоидӣ, гипертимӣ, ноустувор, астеникӣ, сензитивӣ, сиклоидӣ, эпилептоидӣ, параноялӣ ва ғайраро номбар мекунем. Масалан, ба типи сензитивии аксентуатсияи характер таъсирпазирии баланд, тарсу ҳарос, ҳисси номукаммалӣ хос аст, ки мувофиқи ин сифатҳо бемор касалии худро дарк мекунад ва аз он мутаассир мешавад. Ба типи шизоидӣ дамдуздӣ, ҷудоӣ, таваҷҷуҳ пайдо намудан ба худ /интроверсия/, дилсардӣ ва беилтифотӣ дар муносибатҳо бо дигарон хос мебошад. Мувофиқан аз рӯи аломатҳои зоҳирӣ муайян кардани муносибатҳои ҳамин гуна бемор ба касалии худ душвор аст, вале он чиз, ки ин муносибат, мутаассиршавӣ аз касалӣ мавҷуд аст ва ҳарчанд чуқур ҷойгир шуда бошад ҳам, шубҳаеро ба миён намеоварад. Ба ин гуна беморон боэҳтиёт, бодиққат, ғамхорона ва хайрхоҳона муносибат кардан зарур аст.
Умуман, қисми зиёди беморон ба касалиашон баҳои дуруст дода, супоришҳои духтурро иҷро карда, тартиботро риоя мекунанд.
Шахсиятҳои пурқувват, ботамкин ва рӯҳан бакамолрасида одатан касалиашонро дуруст дарк карда, барои халос шудан аз он чораҷӯӣ мекунанд. Аммо дар ин ҳолатҳо нақши асосиро суҳбатҳои психотерапевтии духтур мебозад.